Bir boşluğun içinde aradım hep seni,
Varla yok arasında kalmış
Bir ömrün ıssız kıyısında
Zemherinin en soğuk gecesinde,
Avucumda unuttuğun bir düş vardı;
Şimdi bir harabenin ortasında,
Ayakta kalmayı başarmış son hatıra...
Ben sana değil,
Sende var sandığım hakikate yenildim.
Bütün savunmalarım düştü birer birer,
Zihnimde dinmeyen
O ince sızıdan anladım:
İnsan bazen en çok,
Yaşanmamışlığın yasını tutarmış meğer
Sen benim hem yarama değen bıçaktın,
Hem kanayan yarama sürülen merhem.
Bir yanım senden kurtulmak isterken,
Bir yanım yine senden beklerdi şifa
Meğer insanın en büyük çaresizliği,
Yarasını kendi hayalleri ile sarmasıymış.
Sonra anladım;
Her sevda hakikat olmuyormuş.
Bazı insanlar ömrümüze gelmiyor,
Biz onları içimizde
Bir ömür yaşatıyoruz.
Oysa gerçek olsaydın...
Bir sevdanın neler inşa edebileceğini
Herkese anlatırdık
Biz sustukça onlar bile utanırdı
İnsan kalbinin taşıdığı bu büyük aşktan.
Ama olmadı...
Biz bittik;
Ben, sen ve hiç başlayamamış o masal.
Bir zamanlar ömrüme sığdıramadığım
Şimdi bir hatıranın bile çok uzağındasın.
Ve ben öğrendim ki;
Bazı vedalar insanı terk edenle değil,
İnsanın kendi içinde yaşattığı hayalle olur.
Kayıt Tarihi : 21.11.2026 11:00:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
20261121 Denizli


Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!