Baş koyup dizlerine hıçkırdığım geceler
Mehtap dahi benimle sessiz mahzun ağlardı
Yeşeren aşkımızı çaresiz kıldı kader
Hayâl de olsa şimdi, o ne güzel çağlardı
(1977 - Hasselt / BELGİQUE)
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




şimdi hatırlarken bir tebessüm konduruyorsa hatırlanan, yaşanan hayat katmış demektir...
anlamlı dörtlük...
Eğer yaşanmışlık ise bu,evet katılıyorum hayâlide güzel düşü de güzel..Kutluyorum.
Bu şiir ile ilgili 2 tane yorum bulunmakta