Hatıraların İhaneti

Bana en çok neyin ağır geldiğini
uzun zaman anlayamadım.

Başka birinin olması değildi mesele.
Asıl acıtan,
sana ait sandığım güzel günlerin bile
gerçekliğinden şüphe etmekmiş.

Şimdi bazı anıları hatırlıyorum,
sonra kendimden şüphe ediyorum.

O gün gerçekten mutlu muydun,
yoksa ben mi mutluluğuna inanmıştım?
Bana sarıldığında
gerçekten bana mı sarılmıştın,
yoksa aklında çoktan başka biri mi vardı?

İhanetin en sessiz tarafı buymuş.
Gerçeği öğrendiğin gün
sadece bugün yıkılmıyor.
Dün de değişiyor.

Bir zamanlar en güzel hatıram dediğin şey
bir anda şüpheye dönüşüyor.
Gülüşlerin, sözlerin, gecelerin...
Hepsine yeniden bakıyorsun.

Ben seni o gün kaybetmedim.
Seni,
sana inandığım her anın içinde
yavaş yavaş kaybettim.

Şimdi senden nefret etmiyorum.
Keşke edebilseydim.
Çünkü nefret etmek kolay olurdu.

Sen beni bir başkasına bırakmadın.
Benden,
sana inanan hâlimi aldın.

Ve şimdi anlıyorum;
benim asıl kaybım sen değilmişsin.

Ben,
bir daha kimseye
senin kadar saf bakamayacak
o eski hâlimi kaybetmişim.

Sen beni aldatmadın yalnızca...
Bana, sevmenin de
insanı rezil edebileceğini öğrettin.