Hatice Güzen Şiirleri - Şair Hatice Güzen

Yedi kıta susar.
Sekizinci uyanır
bir çocuğun uykusunda.

Toprak istemez
kanın adını.

Anne,

bugün Küçük Ayşe olacaktım.

Öğretmen öyle dedi.

Açılış - Giriş Notu
Bu sergi, bir suskunluğun takvimidir.
Zamanın içinden düşen eşyalarla
bir hafızanın kırıklarını
gün gün teşhir eder
Bakarken sessiz kalanlar için kuruldu.

"Tarih, çoğu zaman unutulmuş çocuk adlarıyla yazılır."
Anonim Tanıklık



---

. . .

geçmiyorum
çünkü sessizliğin iki yakası
aynı suya

herkesi
kalbimde müebbet sandım

meğer
herkes
kendi yangınından kaçan

Kanatlı karıncalar
sarmış
göz merciklerini

… … …

Olumsuz bir rüzgâr istemiyorum
Seven bir nefes
uzaklara gidemez

Koku
her zaman gizli bir yol bulur

Sessizliğin içinden geçen
bir suda
ayrık bir gölge gibi
ilerliyorum

​Su

Ben gittikten sonra
üstüme susam ekin

çok konuşan bir çiçek değildir
bilirim