Hatice Güzen Şiirleri - Şair Hatice Güzen

Sessizliğin içinden geçen
bir suda
ayrık bir gölge gibi
ilerliyorum

​Su

Yokluğunun
bir işi vardı
ellerimde

Musluğun başında

Ben gittikten sonra
üstüme susam ekin

çok konuşan bir çiçek değildir
bilirim

Sana seslenmek,
göğe bakıp susmaktan farksızdı.
Her mevsim kabuğuna çekildi,
ben seni buldukça kaybettim.

Bir kelime vardı
yalnızca gözlerinde kalan
anlamı solmuştu artık
ama geceyi örten
duvarlar sessizce ağlardı

Bir kelime düştü geceye,
duymamış gibi baktın.
Ben her harfini avucumda evirirken,
sen sessizliğin ardına gizlendin.
Sorular havada asılı kaldı,

İnsana laf anlatmak
Dik bir yokuşta
Kendi gölgeni çekmek gibi
Ağzını açarsın
Kelimeler dökülür yollara

Ayakkabı bağcıkları çözük
iki çocuktuk;
biri ayna, biri pürüz.

​Omzumda is kokusu,

Kenarımızdan sarkıyor dünya,
bir ucunda ellerimiz,
diğeri uçurumun boşluğunda
kalbimiz.

. . .

bir tel çatladı aynada
çocukluğum yankısını sarmaladı
yanaklarımın loş ısısında