Açılış - Giriş Notu
Bu sergi, bir suskunluğun takvimidir.
Zamanın içinden düşen eşyalarla
bir hafızanın kırıklarını
gün gün teşhir eder
Bakarken sessiz kalanlar için kuruldu.
Çünkü bazen, hiçbir kelime
bir objenin yükünü taşıyamaz.
---
1. Gün - Cam Fanus
Bir bakış
hapsoldu cam fanusta
zaman kırıldı
sessizlik
esir düştü
kırılmasın diye değil,
zaten
çatlamıştı kalbin gölgesinde
hiçbir göz
cesaret edemedi bakmaya
çünkü unutmak zorundaydı herkes
hep
en önce bakan
---
2. Gün - Cümlesiz “Gitme”
Dudakta
asılı kaldı
yarım bir gitme
ne kelime
ne ses
cam vitrin buğusuna sinmiş
veda değil
kalışın suskunluğuydu
---
3. Gün - Mendil
Ayrılığın
solgun izleri
kumaşına sinmiş
buruşuk
ağır
suskun
ne gözyaşı
ne kokusu vardı üstünde
eğilenden saklı kalan
o mendilde
kat kat duruyordu hâlâ
dilin
söyleyemediği çığlık gibi
---
4. Gün - Koltuk ve Fotoğraf
Boş bir koltuk
önünde silik bir fotoğraf
oturacak kimse kalmamış
herkes
çoktan yerini yitirmişti
bakan
kendi kaybını gördü
fotoğraf
sorular sordu
cevaplar
bekleyerek sustu
---
5. Gün - Oyuncak
Sessizliğe
sarılmış bir çocukluk
bastığında
ses vermeyen oyuncak
kahkaha değil
soru sızıyordu içinden
belki de
en çok
o suskun cümleyi duymamıştı
---
6. Gün - Not
Sergi masasının köşesinde
tek cümlelik bir bekleyiş:
“Döneceğim”
kim yazdı
kim bekledi
bilinmiyor artık
zaman
kenarında kıvrılmış
bekleyenin
adı silinmişti
---
7. Gün - Aynasız Oda
Bu oda
ayna taşımıyor
çünkü
yüzleşmekten
kaçıldı
içeri giren
gözünü indirir
yansımasızlık
suskunluğun dili olur
ve en çok
kendini duyanların
sığınağıdır burası
---
Sergi Biter
Çıkışta
bir defter açıktır
yanında
bir kalem
ağırlığı
sustuğuna yakın
yazılı
tek kelime:
kaldım
bir nesne gibi değil,
bir tanıklık gibi
bu sergide
yalnızca eşyalar değil
ben de sergilendim
her gün
bir parçam eksildi
ve şimdi
bir kelimeyle
tam kaldım
Kayıt Tarihi : 22.06.2025 00:27:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Açılış - Giriş Notu
Bu sergi, bir suskunluğun takvimidir.
Zamanın içinden düşen eşyalarla
bir hafızanın kırıklarını
gün gün teşhir eder
Bakarken sessiz kalanlar için kuruldu.
Çünkü bazen, hiçbir kelime
bir objenin yükünü taşıyamaz.
---
1. Gün - Cam Fanus
Bir bakış
hapsoldu cam fanusta
zaman kırıldı
sessizlik
esir düştü
kırılmasın diye değil,
zaten
çatlamıştı kalbin gölgesinde
hiçbir göz
cesaret edemedi bakmaya
çünkü unutmak zorundaydı herkes
hep
en önce bakan
---
2. Gün - Cümlesiz “Gitme”
Dudakta
asılı kaldı
yarım bir gitme
ne kelime
ne ses
cam vitrin buğusuna sinmiş
veda değil
kalışın suskunluğuydu
---
3. Gün - Mendil
Ayrılığın
solgun izleri
kumaşına sinmiş
buruşuk
ağır
suskun
ne gözyaşı
ne kokusu vardı üstünde
eğilenden saklı kalan
o mendilde
kat kat duruyordu hâlâ
dilin
söyleyemediği çığlık gibi
---
4. Gün - Koltuk ve Fotoğraf
Boş bir koltuk
önünde silik bir fotoğraf
oturacak kimse kalmamış
herkes
çoktan yerini yitirmişti
bakan
kendi kaybını gördü
fotoğraf
sorular sordu
cevaplar
bekleyerek sustu
---
5. Gün - Oyuncak
Sessizliğe
sarılmış bir çocukluk
bastığında
ses vermeyen oyuncak
kahkaha değil
soru sızıyordu içinden
belki de
en çok
o suskun cümleyi duymamıştı
---
6. Gün - Not
Sergi masasının köşesinde
tek cümlelik bir bekleyiş:
“Döneceğim”
kim yazdı
kim bekledi
bilinmiyor artık
zaman
kenarında kıvrılmış
bekleyenin
adı silinmişti
---
7. Gün - Aynasız Oda
Bu oda
ayna taşımıyor
çünkü
yüzleşmekten
kaçıldı
içeri giren
gözünü indirir
yansımasızlık
suskunluğun dili olur
ve en çok
kendini duyanların
sığınağıdır burası
---
Sergi Biter
Çıkışta
bir defter açıktır
yanında
bir kalem
ağırlığı
sustuğuna yakın
yazılı
tek kelime:
kaldım
bir nesne gibi değil,
bir tanıklık gibi
bu sergide
yalnızca eşyalar değil
ben de sergilendim
her gün
bir parçam eksildi
ve şimdi
bir kelimeyle
tam kaldım
Hatice GÜZEN
herkes
çoktan yerini yitirmişti
Ne güzel demişsiniz
beğeni ile okudum
dilinize sağlık
TÜM YORUMLAR (2)