ne zaman gözüme bir kalem kağıt ilişse
şiir yazmak gelir içimden, yazamam...
bir şeyler düğümlenir kirpik uçlarıma
bakamam
"sil bütün belleğini" derim yüreğime
hani çisil çisil bir yağmur yağar
hani şarkılar söyler ya ağaçlar...
dolanır ya saçlarına damlalar
hani tel tel dökülürken alnına
iyi niyet, hoşgörü; mutluluğun emeli
ne para, ne mal mülk... sevgi tutar temeli
bir piyango bileti belki şans getirecek
yıllar yılı düş olan, hayal olacak gerçek
yine aritmi başladı yüreğimde
oturup seninle konuşacağız diye...
o yeni yetme meşe fidanının dibinde
ben neler yaptığımı anlatacağım
sen yanağımdan öpmeye çalışacaksın sinsice
bense heyecandan kanatlanıp uçacağım
dört numaralı peron
saat tam dört
otobüsün kırk numaralı koltuğu...
son hazırlıklarını yapıyorum bu gidişin
nereye gittiğimin ne önemi var
En iyi dostumdun, yıkıldım anne
Her gün cayır cayır yakıldım anne
Sensiz bu yerlerde çakıldım anne
Çok yoruldum inan, tükendim anne
Candan yanan kimse bulunmaz oldu
yüreğinden tutunmuş kayaya
gövdesini bırakmış suyun akışına
bir tutam yosun sallanıyor boşlukta...
su hızlı aksa kopacak
nereye kadar sürükleneceğini bilmeden
Ellerde çiçekler yürekte sevgi
El ele tutuşup yürüyelim mi
Bir yemin edelim biz ilelebet
Gönüller yapmaya yürüyelim mi
Gökkuşağımızın yedi rengine
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!