Hatice Ak Şiirleri - Şair Hatice Ak

sabun kokulu saçlarını
her derdime derman sevgini
bitimsiz sabrını, şefkatini
ne çok arıyor
özlüyorum bir bilsen anne

beni anlamadın
gibi mumlu mühürlü laflar etmeyeceğim
hal beyanı için uzun cümleler de gereksiz
bin yıllık meşe ağaçları kadar yorgunum
anlayacağın

her aklıma düştüğünde
bir bardak çay alırım elime
yarısı sıcak yarısı soğuk

sıcak olan yanı sana
soğuk olan yanı bana

akşam vakitleri, ufka her kızıl düştüğünde
hüzün kaplardı gözbebeklerimi, dinlerken kendimi
sanki bir daha doğmayacakmış gibi güneş
gün boyu yanımdasın da, seni benden
gün batımlarının kızılı alıyormuş gibi
karmaşık...

​akşamüstünün loş fukaralığı öyle bir siner ki üzerime
her gün bin kez kılıçtan geçirirken edison’u
dünyayı aydınlattığı için de bin kez dua ederim aksine

​gece üryandır her zaman, karanlık ise hain
aslında ikindiden konar omuzlarıma hüzün kuşları

​"geceden kalma endişeler silsilesi
bütün beynimi işgal etmişken
sözümü unuttum sanma"

​bir gün sana günaydın demiştim ya
sonradan bir noksanlık hissetmiştim

​ekin tarlalarını süratle geçip
baharın yedi rengine bezenmiş alana geldiler
bir taraf deniz diğer taraf toroslar'ın yamaçları
pürenler çiçek açmış, neşe ile işveleşen karağan çalıları
ve taze kozalaklarıyla nazlı nazlı salınırken çam ağaçları
el ele tutuşup papatyaların süslediği bayırlara yol aldılar

bir yaz günü harman zamanı
gökte yıldızlar ve yeni doğmuş ay vardı
annemin pabuçlarına benzer
tek isteğim bir çift pabucum olmasıydı
maviydiler gökyüzü kadar

Biçare yaralı, yorgun bir yürek
Kem söz söyleyemem, neyime gerek
Kimseler kalmamış dünyaya direk
Acıyla yıkanmış hallerde kaldım

​Ne bulursa insan, bulur dilinden

sabahları bir telaşı olmalı insanın
akşamları da öyle, sevdikleri yanında olmalı
sofrada bolca, tabak, bardak, kaşık çatal

yemek kokusu doldurmalı tüm odaları
fırından yeni çıkmış ekmek gibi