Akşam karanlık basınca,
Güneş gidiyor ve doğayı terk ediyor,
Beni dünyayla baş başa, yalnız bırakıyor.
İçim akşamın siyahıyla içleniyor,
Ve şu koyu renk çevremdeki ağaçları kaplıyor,
Sanki, ağaçlar hayatını kaybediyor.
Göremiyorum artık,
beni koyup koyup gitme
ne olursun
durduğun yerde dur
kendini martılarla bir tutma
senin kanatların yok
düşersin yorulursun
Devamını Oku
ne olursun
durduğun yerde dur
kendini martılarla bir tutma
senin kanatların yok
düşersin yorulursun




Yeni şiirlerinizi bekliyoruz...
Şiirimin size böyle yansıması beni çok memnun etti sayın Veysel Koşar. Şiirlerimin sizin ve okur tarafından anlaşılması benim için önemlidir, teşekkür ederim.
Işığın en cazibeli hali zifiri karanlık icinde görüldüğü halidir. Uzaktaki ışık, en iyi parıltısını en koyu deminde sunar. Sanki uzun mesafelerin gizi o ışıkta saklı. Satırlarınızda gizini arayan ve gizlere tutkun bir ruh gördüm. Kaleminiz daim olsun...
Başımı kaldıyorum, muazzam gökyüzünü görüyorum,
Akşamın siyahı fiziksel bir görüntü veriyor,
Sanki, ona dokunabilirim ve hissetebilirim gibi.
Sende kaldır başını ve bak,
Zamanın içinden bu donmuş denizde,
Kendi ruhunu gözlemlemiyor musun?
çok güzel dizeler Özgür hanim, ellerinize saglik. Kaleminize saygilarimla...
Bu şiir ile ilgili 4 tane yorum bulunmakta