Hasan Özünal Şiirleri - Şair Hasan Özünal

Güzü geldi ömrün, yaprak döküyor
Şafak görmedi ömür, gurup çöküyor
Ben bir uçtan diktim, felek söküyor
Fincanım boşaldı, dibinde telve yok.

Hayat kervanım kalkıp da, düşeli yola

Uzakta bir kuyu var
Suyu içimde kaynar.
Bir yara var yar gönlünde
Yara içimde kanar.
Uzakta bir beden var
Kalbi içimde atar.

Bir bir kayboldu kırlangıçlar
Ve bütün göçmen kuşlar.
Bir kaç sığırcık kalmıştı yemlenen,
Kesilince yemleri
Onlar da yeni yemliklere kanat çırptı.

Mesafeleri kurşun hızı ile gitsem
Kucağımda bir demet sevgi
İçimde bir tatlı heyecanla
Dağlar yol verse denizler kurusa geçerken
Derelerde köprü yapsa gelincikler
Bunları düşünüyorum

Düşlerim unutuldu, kabuslar kaldı
Aşklarım unutuldu, hüsranlar kaldı
Gidenler yok oldu, kalanlar kaldı
Kalanlar yetmedi, gönül hep arar...

Dağarcık boşaldı, güller kasede

Mademki hayat bu kadar güzel
Elemleri atmalı Kaf Dağının ardına
Renkleri seçmeli insan zevkine özel
Yaşamalı delicesine ve inadına.
Elimde biliyorum rotası bu hayatın
Merkezi de sensin bu güzel kainatın

Gün bu gün, fidanlar toprakla buluşmalı,
Ağaçlar birleşip, ormanlar oluşmalı
Yeşil ile var olur yaşanacak bir dünya;
Her fert, vatanı cennet yapmak için çalışmalı.

Kör kuyular dibinde bir katrecik su
Kova kova çektim de kandırmadı ki
Aşk gerçek, hayat yalan buymuş doğrusu
Aklım erdi de, gönlüm anlamadı ki...

Kökünden büyüdüğüm ağaç, dal budak oldu

Bir bahçe ki gönül bahçem;
Goncası kararmış, gülleri solmuş.
Lalesi sümbülü hep harap olmuş,
En yakın baharı bir serap olmuş,
Güneşi mehtap, ırmağı şarap olmuş.

Güle hasretini haykırır bir bülbül
Bülbülü gözler her seher bir gül
Her seher yeni bir güne başlangıç,
Her seher, bir önceki güne yeni bir ödül.