Hap yabancı Şiiri - Dağlar Özügüç

Burası hiçliğin ortasında bir karanlık
Sensizlik boynuma dayanmış bir bıçak
Yutuyor akşamın alacası tüm renkleri
Karanlığı devraldım ben geceden
Girdim koynuna tüm günahlarımla
Tüm heyecanlarım soldu
Umutlarım döküldü yollara
Her yanım kar, buz
Her yanım ayaz
Karlar altında iki yalnız
Biri ben, biri de yetim Ankara
Bizi gören kaçar, dahil olmaz
Bu harami sofrasına
Arafta bir kapı eşiğinde kaldım
Bakıyorum da
İçeri girenler hep yabancı
Kırık umutlar hâlâ bekliyor sanki
Dışarıda kalanlar da acıya duacı