Hani canındım

Hani Canındım

Hani canındım,
candan öteydim…
Bir nefeste adımı söylerken
dünyalar benim sanırdım.

Hani gözlerine baktığımda
kendimi bulurdum,
sen de benim gözlerimde
kendi sevdanı görürdün.

Hani ellerim ellerindeyken
zaman susardı,
kalabalıklar çekilir,
sadece ikimiz kalırdık.

Ne oldu bize?

Bir zamanlar
“sensiz yapamam” diyen sen,
şimdi yokluğuma alışmışsın.
Ben hâlâ aynı yerdeyim,
sen çoktan başka bir hayata
yürümüşsün.

Hani canındım…

Şimdi neden
yabancı gibi bakıyorsun bana?

Ben seni
bir gün gider diye sevmedim,
ömür boyu kalırsın diye
yüreğime aldım.

Adını gecelerime yazdım,
sesini sessizliklere sakladım.
Sen gittin,
ben kaldım…

Bir de bana
“unut” dediler.

Nasıl unutayım?

İnsan canından ötesini
nasıl çıkarıp atar yüreğinden?

Hani candan öteydim…
Hani kaybetmekten korkardın beni…

Meğer korktuğun şey
beni kaybetmek değilmiş,
benim seni kaybetmemmiş.

Şimdi senden geriye
birkaç anı,
birkaç suskunluk,
bir de içimde
dinmeyen bir sızı kaldı.

Ben hâlâ
o eski günlerin kapısında bekliyorum.

Belki dönersin diye değil…

Sadece bir gün
arkana dönüp
“Ben seni gerçekten sevmiştim”
dersin diye.

Hani canındım…

Keşke hiç
candan öte olmasaydım.

Belki o zaman
bu kadar acıtmazdı
gidişin.

DELİNİN BİRİ
Hamza Caymaz