Sabah gözlerimi sana açardım.
Yürürken, otururken…
Hep sen.
Gözlerim yollarda,
özlemle gelişini beklerdi.
Seni birkaç saniye görebilmek için
On yedi yaşında henüz bir fidan
Zalimin elini görmüş bir kere
Daha çok gencecik reşit olmadan
Henüz baharına varmış bir kere.
İstanbul’dan ayrılmak
boğazda düğümlenen bir cümle gibi,
yarım kalmış bir nefes…
Buruk bir acı bu,
adı konmamış bir hüzün.
Elveda, Boğaz’ın kırmızı gerdanlığı,
Emekçi kardeşim yükselt sesini
Ülke hepimizin al hevesini
Hakkını bırakma git al hepsini
Bu bayram hepimizin bilesin
3 Temmuz, bir kulüp değil bir vicdan yargılandı.
Toprağa değil, kalplere kazındı o tarih.
Takvim yaprağından düşmedi o gün,
Bir sabah uyandık, sarı lacivert bir gökyüzü
üstüne çöktü İstanbul’un.
Aziz Yıldırım, Aykut Kocaman, Cemil Turan
Etrafa nur saçan yar
Adın, karanlığa dokunan en yumuşak ışık.
Bir ay parçası gibi düşüyorsun zamanın üzerine,
Sessizce, incitmeden,
Ama her şeyi değiştiren bir aydınlıkla.
Bazen bir sabah serinliği gibisin,
Gece çökerken İstanbul’un omuzlarına,
Direksiyon parmaklarımın ucunda,
pencereyi açıp sana baktım usulca
Fatih Sultan Mehmet Köprüsü…
Asya'yı geride bırakıp
Şimdi üzerinden, Avrupa'ya geçeceğim,
Gece çökerken İstanbul’un omuzlarına,
Direksiyon parmaklarımın ucunda,
pencereyi açıp sana baktım usulca
Fatih Sultan Mehmet Köprüsü…
Asya'yı geride bırakıp
Şimdi üzerinden, Avrupa'ya geçeceğim,
Galata Köprüsü
Gündüz kalabalık bir cümle,
gece suskun ama derin bir anlam.
Eminönü ile Karaköy arasında
tutmadan bırakmayan,
uzanan bir el gibidir,
Galata’nın taşlarında eski bir fısıltı dolaşır,
kaybolacak gibi değil;
Yedi asırdır taşlara sinmiş o serin nefes
hâlâ yankılanır duvarlarda.
Kutsal Haç Kulesi derlermiş adına o vakitler,
zaman, isimleri değiştirip ruhları aynı bırakmayı sever ya,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!