Halvet Sahili Şiiri - Pınar Alkan

Bir halvet kapısı arar canım…
Bir de eşi benzeri olmayan tenha bir köşe...
Ne insan gürültüsü,
Ne dünya telaşı.
Sadece ben ve sükûnet.
Sadece göğsümde usul usul
genişleyen bir sessizlik…
Hiç kimsenin bölmediği,
Hiçbir sözün kirletemediği bir sessizlik.

Seslensem yankısı kaybolsun.
Devrilsem tutan elim olmasın.
Birkaç yosun kokusu,
Birkaç kanat sesi…
Dünya bundan ibaret kalsın.

Bir martı geçsin göğün ucundan.
Beni tanımasın.
Bir dalga vursun kıyıya.
Benden hiçbir iz almasın.
İnsan bazen unutulmayı ister;
Yok sayılmaktan değil,
Yüklerinden sıyrılabilmek için.

Dökülsün içim usul kıyıya;
Senelerdir yüreğimde tortu tutan ne varsa…
Rüzgâr savursun.
Zaman örtsün.
Uçsuz sular sürükleyip götürsün hepsini.

Ne dert izi kalsın,
Ne yorgunluk,
Ne de sırtıma çöken eski günler.
Ne “keşke” kalsın,
Ne “neden”,
Ne de cevabını bekleyip yorulan sorular.

Çünkü bazı soruların cevabı susmaktır.
Bazı yaraların merhemi zamandır.
Bazı ayrılıkların hikmeti ise,
Ancak Rabbin bildiği sırdır.

Ufka baktığım an,
Mahlûk silinsin gözümden.
İz silinsin.
İsim silinsin.
Çağıran hiçbir avaz kalmasın ardımda.
Ne alkış,
Ne kınama,
Ne de aynaya bakan yabancı yüz…

Meltem tenimden geçsin.
Derin sular hâlimi ezberlesin.
Kanatlılar göğün tenha katından süzülüp gitsin.
Adım anılmasın hiçbir yerde.
Çünkü isimler yük getirir.
Çünkü unvanlar zincir olur.
İnsan en çok,
Kendine biçtiği kimliklerin altında yorulur.

Bir taşa yaslayayım varlığımı.
Gün saymayı bırakayım.
Şafak doğsun şükürle.
Gurup batsın teslimiyetle.
Gecenin karası suya serilsin.
Yıldızlar sessizce seyirci olsun.
Ben gelgitin nefesini izleyeyim yalnızca…
Gelirken alıp,
Giderken temizleyen o nefesi…

Ay yükselsin usulca.
Karanlık korkutmasın beni.
Çünkü karanlık da
Nuru bekleyen bir rahimdir.
Her gece sabaha emanettir.
Her gözyaşı,
Rahmetin kapısını aralayan sessiz bir duadır.

Anladım ki insan,
İnsan içinde tükeniyormuş.
Koştururken kayboluyormuş.
Asıl sükûnet ıssızlıkta değilmiş;
Göğüsteki fırtına susunca başlıyormuş.
Dışarıdaki kalabalık bitince değil,
İçerideki kavga bitince huzur geliyormuş.

Meğer en gürültülü şehir,
Nefsin içinde kuruluyormuş.
En uzun yollar,
İnsanın kendinden kaçtığı yollar oluyormuş.
En ağır yük de,
Omuzdaki değil;
Kalbin bırakmaya yanaşmadığı yükmüş.

Alıp götürsün sular içimdeki yükü.
Hesap kalmasın.
Sitem kalmasın.
Nefsimin yüklediği ağırlık kalmasın.
“Ben” dediğim putlar devrilsin.
“Benim” dediğim bağlar çözülsün.

Bırakayım avuçlarımı.
Tutunacak tek dal Sen ol.
Yolumu bilen tek rehber Sen ol.
Kalbime doğan tek sabah Sen ol.
Ben eksildikçe çoğalsın rahmetin.
Ben sustukça konuşsun hikmetin.

Öyle bir yokluğa karışayım ki,
Sahra beni benden iyi bilsin.
Semada sessizliğim yazılı kalsın.
Yel ismimi unutup geçsin.
Taşlar hâlime şahit olsun.
Kumlar ayak izimi siliversin.

Bir damla olayım.
Denize düşünce adımı kaybedeyim.
Bir kum tanesi olayım.
Sahile karışınca kendimi aramayayım.
Çünkü bazen var olmak,
Yokluğu öğrenmekle başlar.

Ben de kendimi unutayım…
Unutayım hırsımı.
Unutayım kırgınlığımı.
Unutayım kim olduğumu sandığımı.
Unutayım bana ait sandığım her şeyi.
Çünkü insan,
Kendinden vazgeçebildiği kadar hafiflermiş.

Geriye tek şey kalsın:
Kıyı ve hiç bitmeyen suyun duası.
Bir de göğün altına serilmiş sabır…
Sabır ki en sessiz ibadettir.
Sabır ki en derin denizdir.
Sabır ki insanı kendinden alıp,
Rahmetin kıyısına çıkarır.

İnsan,
Kimsenin erişemeyeceği kadar
Hakikatle baş başa kalınca şifa bulur.
Çünkü en uzak yolculuk,
İnsanın kendi içine yaptığı yolculuktur.
En yakın menzil,
Kendi nefsinden azad olmaktır.

An gelir…
Ne sahil kalır,
Ne dalga,
Ne gökyüzü,
Ne de yalnızlık.
Hepsi bir duanın içinde erir.

O vakit anlarsın:
İnsanın aradığı yer,
Haritalarda çizilen kıyılar değildir.
Hakiki halvet,
Kalbin Rabbine yöneldiği andır.
Hakiki sahil ise,
Nefsin sustuğu,
Ruhun secdeye vardığı yerdir…✒️🤲