Halil Manuş Şiirleri - Şair Halil Manuş

ÜMİT DOLU YÜREĞİM

Vade yakın menzil uzak
An be an gecikmekteyim

Odunlaşmış bedenimi

UMMADIĞIN TAŞ BAŞ YARAR

Küçük görme hiç kimseyi
Ummadığın taş baş yarar
Bir bakmışsın ki boy beyi
Ummadığın taş baş yarar

UMURSUZ OLMAMALI

Gözler kör kulaklar sağır
Olmamalı, olmamalı
Anlamadan bas bas bağır
Olmamalı, olmamalı...

UMURUNDA DEĞİL

Umurunda değil ne Musa ne İsa
Rüyalarını süsler para ve kasa

HALİL MANUŞ 08.11.2014 05:15

Söz var ki, olmaz deneni oldurur
Söz var ki, boş gönülleri doldurur
Söz var ki, gül yanakları soldurur
Bayrağa kan olup damlamalı söz
İsimsiz erleri nam’ lamalı söz

SÖZ VERMİŞİM

Milliyetim Türk, dinim İslam benim
Her kim Müslüman öp öz kardeşimdir.
Gerçek şu; yaratılınca bu tenim
“Galu bela” deyip söz vermişimdir.

SÖZ ETME SEN

Mefkûreden töreden
Aman ha söz etme sen
Zamanlamadan süreden
Aman ha söz etme sen

SÖYLE KÖKSAL NEDEN BÖYLE

Söyle Köksal neden böyle
Dost bildiğin düşman çıkar?
Tane tane dökül şöyle
Kim kimi yer, kimler bakar?

SON PİŞMANLIK FAYDA VERMEZ

Kararını düşünüp ver
Son pişmanlık fayda vermez
Herkes sonra sana güler
Son pişmanlık fayda vermez

SORMA BENİ

Bundan sonra selam verip
Ne haldeyim sorma beni
Geçen geçmiş… Eşeleyip,
İncitip de kırma beni