Halenur Kor Şiirleri - Şair Halenur Kor

Sıcacık parlayan güneş gözleri kâinatın,
Hâleli ay ona âşık bir utangaç sevgili.
Çiçeklerse müjdeleri, şu çileli hayatın,
Yıldızlar sonsuz semâda fırlatılmış konfeti.

Gözyaşları; hüzün dolu yağmurları acının,

♥ ♥ ♥ SEVGİLİ YÜKSEL NİMET APEL'E... (Akrostiş) ♥ ♥ ♥

♥ ♥ ♥ Yıllar yüreğinde tomurcuklanıp
♥ ♥ ♥ Ümit çiçekleri olup açılmış.
♥ ♥ ♥ Kalbinde şakıyor gibi şen kuşlar,
♥ ♥ ♥ Sevgiler saçıyor hep avuç avuç...

Mahzun mahzun bakar hep ufuklara,
İçinde saklayıp gamı, kederi.
Yine de ısıtır hep gönülleri,
Çilekeş bir kadın ''Şile Feneri.''

Hülyâlar kuruyor girip kuytuya,

Çiçekleri sevin her canlı gibi,
Körpe dallarını sakın kırmayın.
Hayvanları sevin canınız gibi,
Acıyın onlara sakın vurmayın.

İnsanları sevin, sevmeyi bilin,

Sevmek,
Doğayı sevmek,
İnsanları sevmek,
Çiçekleri, hayvanları,
Tozu, toprağı sevmek...

Ellerin yaşama gücü, ellerin sevgi, şefkât,
Ellerin rûhuma şifâ sunuyor sanki kat kat,
Sığınınca kollarına, sarıp geriyor kanat,
Tenimde ateş ellerin, hayatımda gizli tat.

Yıldız yağan gecelerde bakıp yâda daldığım,

Sen büyüksün, sen dur!
Sen elleme, o küçük.

Gözleri sevgi istiyordu,
Elleri, ellerin sıcaklığını.
Bakışları gülücük arıyordu etrafından.

Bir sessizlik bahçesi, her yığında bir can var.
Belki bir ana, baba, belki de bir cânân var.
Bu âlemi bilmeyiz, kavuşmaya yanan var,
Çoktandır özlediği hasretine kanan var.

Olmaması imkânsız, sanma buna çâren var,

İnmişti üstüne bir sis,
Bir dünyaydı yüzün.
Aldım avuçlarımın arasına.
Gözlerinde yağmur, sesinde hüzün.
Avuçlarımdaydı elleri.
Duyuyordum sesini,

Ömür yollarında uzun, upuzun,
Taşlı, dikenli, kanatan, acıtan yıllar.
Bir ucunda ben, bir ucunda sen,
Ulaşmak için menzîle bu beden
Ne gemiler yaktı bir bilsen.
Ne dar kapılardan geçtim ben,