Halenur Kor Şiirleri - Şair Halenur Kor

Sıcacık parlayan güneş gözleri kâinatın,
Hâleli ay ona âşık bir utangaç sevgili.
Çiçeklerse müjdeleri, şu çileli hayatın,
Yıldızlar sonsuz semâda fırlatılmış konfeti.

Gözyaşları; hüzün dolu yağmurları acının,

Ellerin yaşama gücü, ellerin sevgi, şefkât,
Ellerin rûhuma şifâ sunuyor sanki kat kat,
Sığınınca kollarına, sarıp geriyor kanat,
Tenimde ateş ellerin, hayatımda gizli tat.

Yıldız yağan gecelerde bakıp yâda daldığım,

Sen büyüksün, sen dur!
Sen elleme, o küçük.

Gözleri sevgi istiyordu,
Elleri, ellerin sıcaklığını.
Bakışları gülücük arıyordu etrafından.

Bir sessizlik bahçesi, her yığında bir can var.
Belki bir ana, baba, belki de bir cânân var.
Bu âlemi bilmeyiz, kavuşmaya yanan var,
Çoktandır özlediği hasretine kanan var.

Olmaması imkânsız, sanma buna çâren var,

İnmişti üstüne bir sis,
Bir dünyaydı yüzün.
Aldım avuçlarımın arasına.
Gözlerinde yağmur, sesinde hüzün.
Avuçlarımdaydı elleri.
Duyuyordum sesini,

Ömür yollarında uzun, upuzun,
Taşlı, dikenli, kanatan, acıtan yıllar.
Bir ucunda ben, bir ucunda sen,
Ulaşmak için menzîle bu beden
Ne gemiler yaktı bir bilsen.
Ne dar kapılardan geçtim ben,

Gönül kuşu yüksek yüksek uçarken,
Bir dala kondu ki, dal onun değil.
Bir yol bulmuş, tutmuş yolu gidiyor,
Biliyor gittiği bu yol, yol değil...

Gönül kuşu kanat açıp uçmadan,

Yağmurlar bekliyor, bütün umudu
Büyüyüp, serpilip bir ağaç olmak.
İnce, nârin bir fidan, uzun kolları,
Gülümseyip kolluyor giden yolları…
Kaçamak bakışlar gelip geçene,
Dudağında hâlâ o gülümseme…

(Akrostiş)

Canımdı o, cânânımdı, ciğerpâremdi,
Ümidimdi, her şeyimdi, o bir tânemdi.
Nasıl yanmaz buna kalbim, uçup da gitti,
Elem yıldızı gibi kayıp da gitti.

Çizgiler ki hayatta zikzaklarla dolu.
İner, çıkar, titrer, kısalır, uzar.
Ne çok inişler, ne çok yokuşlar,
Bir aşağı, bir yukarı,
Solar tomurcuklar,
Dümdüz bir çizgi ki ölüm,