Halenur Kor Şiirleri - Şair Halenur Kor

Çiçekleri sevin her canlı gibi,
Körpe dallarını sakın kırmayın.
Hayvanları sevin canınız gibi,
Acıyın onlara sakın vurmayın.

İnsanları sevin, sevmeyi bilin,

Sevmek,
Doğayı sevmek,
İnsanları sevmek,
Çiçekleri, hayvanları,
Tozu, toprağı sevmek...

Bir yaprak düştü,
Patladı suda bir kabarcık.
İçini çekti su perisi,
Uyandı.
Topladı gümüş eteklerini
Çıkıp sudan.

Sıcacık parlayan güneş gözleri kâinatın,
Hâleli ay ona âşık bir utangaç sevgili.
Çiçeklerse müjdeleri, şu çileli hayatın,
Yıldızlar sonsuz semâda fırlatılmış konfeti.

Gözyaşları; hüzün dolu yağmurları acının,

SEVGİ

Tahta çitlerin çevrelediği güzel bir bahçe… Öbek öbek çiçeklerin süslediği tarhlardan yükselen baş döndürücü rayihalar, göz kamaştıran renkler… Katmer katmer güller, dizi dizi sümbüller, asil laleler… Göz kamaştıran renk ve koku cümbüşü… Güneş çiçeklerin gülümseyen yüzlerine olanca sevgisini sunuyor kucak kucak… Sıcacık ısınıyor ve gülümsüyorlar birbirlerine, geriniyorlar rehavetle…

Gür otların gölgesinde boy vermeye çalışıyor minik bir iki yaprak… Yeni açan bir tomurcuk, rüzgâr estikçe eğilen otların arasından, utangaç yüzüyle gülümsüyor. Güneşin, yüzüne değen ışıklarıyla nasıl da mutlu. Kamaşan gözlerini kapatıp, yüzünü çeviriyor bu sıcacık aydınlığa… Yüreğinde tarifsiz bir duygu. Kanatlanma isteği dolduruyor içini kelebekler gibi…

Seni sevmek, yaşadığım en güzel şeydir...
Seni sevmek, dağların en tepesine çıkıp, rüzgâra karşı meydan okumaktır... Seni sevmek, güneşe uzanmak, sıcaklığını tâ içinde hissetmektir...
Seni sevmek, engin maviliklerde doyasıya kulaç atmaktır...
Seni sevmek, hiç keşfedilmemiş ormanlara yolculuğa çıkmaktır. Öyle el değmemiş bir yerdir ki görülen yerler, vahşi bir güzelliğe esir olmak işten bile değildir...
Seni sevmek, bir çiçeğin içinde açmasına şahit olmaktır...
Seni sevmek, yüreğin kor ateşlerde kavrulmasıdır...

Dalgın bakışında serin gölgeler,
Huzur verir bana, elemi eler.
Hicranı fısıldar kulaklarıma,
Deler yüreğimi, billâhi deler...

Bir solgun güneş ki, yüzüme vurmuş,

Gün karardı, dağlarımı duman bürüdü?
Isıtmıyor beni yârin güneşi neden?
Yine felek saçlarımdan tutup sürüdü,
Söndü mü ki, gönlündeki ateş bilmeden?

Nerdesin yâr, bulamadı eller sıcağı,

Bir mevsim daha geçti yürekten...
Nice yağmurlar yağdı, salkım saçak...
Nice buzlar eridi, yürekte kar...
Gönül kırgın, gönül hâlâ ateş, hâr...

Sen,

Küçük pınar, bir ovada oturur,
Serer eteğini zülfün dağıtır.

Usul usul çağlayıp yalvarır sular,
Gözyaşında boğulur çılgın arzular..