Halenur Kor Şiirleri - Şair Halenur Kor

Dalgındı yaşlı adam
Trenin penceresinde.
Belki hüzünlü, belki mutsuzdu...
Gözleri
Peşpeşe geride bıraktığımız
Sararmış

Sevdânın billurdan pınarı var ya,
Elle tutulmayan bir renk hâresi.
Leylak kokusundan teni sarar ya,
Âşığı ağlatan bestesi var ya...

Nağmesiyle eder insanı deli,

Bir şair yüreğinde
Engin olmalı sevgi.
Kibir dolu yürekler
Olamaz insan dengi.

Öğünür, atar, tutar,

Yüreğimden vurdu haşin dalgalar,
Kırıldı kanatlarım, yüreğim dağlı,
Martılarım bulutlarda ağlıyor.
Koptu dallarımdan son yapraklarım,
Bulutlar karardı, saklandı güneş,
Rüzgâr ıssızlarda yürek dağlıyor.

Bakıyorum elime,
Baş parmağım cüce bir baba.
Yüzü hep dışarı baksa da,
Bağlı karısına, çocuğuna.
Anne çocuklarına düşkün,
Hep aralarında, ortada.

Düşlesem seninle yorgun bir gecenin sabahını,
İncecik tül tül dökülürken umutlar...
Ellerim, nasıl açılır sevgi yağmurlarına,
O'dur, göklerimden yağan renkli umutlar...
Yalnızlık bölünür bin parçaya,
Sarar gülüşleri güneşin ışıkları gibi,

Usul usul ağarıyor tanyeri,
Kucaklarken güneş Topkapı kubbelerini,
Geliyor gibi Fâtih bütün ihtişamıyla,
Yaklaşıyor yavaş yavaş atının nal sesleri.
Pala bıyıklı mehterân
Söylüyor ceddinin türküsünü...

Ey melekler, gelin, uçun gelin, ne olur,
İpek kanatlarınızla okşayın yârin yüzünü...
Öpün, benim yerime, gidemem ki ben,
Okşayın saçlarını sessizce...

Alın yüzündeki hüznü,

Olamaz itirazım, öyle tatlı ki sözü,
İnanın ki insanın bir şey görmüyor gözü.
Çılgınlıklar yaparsam dayanamayıp bir an,
Tatlı bir meltem gibi buna sebeptir özü.

Sıcacık güneş gibi doğuverdi içime,

Bir yosunum ummanlarda savrulurum dört yana,
Rüzgârın ve dalgaların elinde yalpalarım.
Eğilirim, bükülürüm, çırpınırım sularda,
Koparamaz kimse beni, köküm sağlamdır benim.

Tutunmuşum, inanmışım, bağlanmışım vatana,