Hakın terazisi Şiiri - Mahmut Kasapoğlu

Nefsim bir zindandır, gönlüm bir sefer,
Aşkın divanında kesildi keder;
Bir lokma doğruluk bin cihan eder,
Eğriyi terk ettim doğru duralı.

Kimi taş uzattı, kimi gül verdi,
Kimi adım sildi, kimi el verdi;
Yalan pazarında herkes mal serdi,
Ben Hak terazisi kurdum kuralı.

Kul hakkı dediğin dağlardan ağır,
Zalimin kulağı feryada sağır;
Haksızlık görünce susma da bağır,
Kefeye nefsimi koydum koyalı.

Ölçümün ayarı Hakk'ın rızası,
Yalanın tadı az, çoktur yarası;
Vicdanı satanın kalmaz parası,
Haramdan uzağa kaçtım kaçalı.

Bir elde Kur'an'dır, bir elde vicdan,
İkisi ayrılsa kararır meydan;
Zulüm karşısında susar mı insan?
Mazlumun ahını duydum duyalı.

Doğruyu yazmaktan çekinmez kalem,
Eğri yazanlara düşer bin elem;
Bir garip ağlarsa titresin âlem,
Ağzımı Hak için açtım açalı.

Bu dünya bir handır, kimine de dar,
Göçenin ardında kalan neler var?
Kalır ancak hayır, odur gerçek kâr,
Gönlümü faniden aldım alalı.

Kasapoğlu der ki: Gölge misali
Eğrinin gün doğsa kalmaz hayali;
İnsan ol, üstüne alma vebali,
Hakk'ın huzuruna vardım varalı.