Bir akşam üstüydü…
Adını içimden geçirdim sessizce
Sanki şehir durdu o an
Sokak lambaları bile sana yandı
Yaktın beni, külüm kaldı
Bir tek adın dilimde kaldı
Gitmek sana çok kolaydı
Benim içim sende kaldı
Ne meyhane ne uzun masalar,
Bana göre değil o havalar.
Gel karşıma, çaylar benden,
Başlasın en güzel maceralar.
Şeker atma, tadın yeter,
Gece, ince bir çatlak gibi
sızdı odamın duvarlarına
Adını anmadım
ama yankın dolaştı eşyaların arasında
Bir perde kıpırdadı
İstanbul gibi kadınsın;
Bir yanın Üsküdar'da gün ışığı,
Bir yanın Beyoğlu'nda gece ışıkları...
Hem huzur verirsin insana,
Hem de aklını biraz karıştırırsın.
Kaç gece bekledim bir haber diye,
Geceler yaslandı kör pencereye,
Meltemin yolunu gözlerken yine,
Ansızın ayazlar vurdu gönlüme.
Bir mektup yazacak eli değince,
Birine geçti demek kolay
Ben de dedim kendime
Adını anmamaya alıştım
Ama susmak unutmak değil
Bazen bir şey oluyor
Gece iner, adın düşer dudağıma
Bir sızı yürür kalbimin ortasına
Seni unutmak bir ihtimal belki
Ama ben… hiç inanmadım zamana
Bir gölge gibi kalmışsın odamda
Kalbimdeki Yara
Yaktın beni, külüm kaldı
Bir tek adın dilime dolandı
Gitmek sana kolay geldi
Benim içim yangın yeri
Bir cümle bıraktın…
Kalbimin ucuna…
Bir cümle bıraktın kalbimin ucuna,
Vedayı sakladın “iyi bak”ın ardına,
Gidişin sessizdi… ama derindi yara,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!