Benim öyle ağdalı bir hayatım yok.
Senin beni anlama imkânın yok
Çünkü benim semalarım kayıp çocuklarla dolu
Kıyılarım, bebek naaşları
Avuçlarım ölmüş karıncalar dolu
Hiç aya doğru yelken açmaya çalıştın mı sen?
Beni şu saatten sonra ne arlayabilir
Kokun yalnız vehmim iken?
Bu akşam kendimle kavgalıyım
Ya kendimden vazgeçeceğim ya da vehminden
Belki de arşı kendime kıble yaparım da
Benim öyle ağdalı bir hayatım yok
Oldukça sıradan bir hayat işin aslı
Yalnız her gün borç tahsil edilecek korkusuyla yaşıyorum
Benim sıradan bir hayatım yok.
Kapımda sanki alacaklılar var
Kapımda bir alacaklı
Bir idam meydanına dikiliyim
Mahkûmlar dikmiş beni
Akıllarınca ben
Bir özgürlük anıtıyım
Bir geçit sanıyorlar beni
Piçlere yol vermeyen fakat ben
Kanat açıp uçmak istiyordun hani deryalarımdan?
Umarsız, gönlümün kafesinden uçacağın günü kollardın
Pekâlâ, seni gönlümden azat edeceğim
Seni, bu aşktan
Bana söylenmemişti gel gelelim
Gözlerim hazır, dudaklarına doğrultulmuş
Titreyerek, dudaklarına değmeme çabası içinde
Çünkü gözden öpülmek, insanlar arasına mesafeler koyar
Belki de insanlar, mesafeler arasına kendini koyar
Uzaktan bakmak için fırsat elime geçmedi değil
Ben, ser vereceğim yere
Verilecek ki tek bir parmak, bir karıncaya değmesin
Yürüdüğüm vakitlerde gözlerimle buluşacak avare ayaklarım
Ben, senle olan savaşımızın ardından hiçbir varlığa zeval getirmeyeceğim
Omuzlarına dert yüklemeyeceğim hiçbir ananın, hiçbir karıncanın
Esrarengiz bakışlar atıyorsun
Bakışların esrar ve engiz
Ne zaman gözlerine değmeye çalışsam
Benden birkaç metre uzak
Beni musalla taşına yatırdılar
Daha doğmadan bir teneşir tahtasına yatırdılar bedenimi




Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!