içimden bir Eylül geçti
sokağımdan bile geçmeyecek bir eylül
içimden geçti…
yankısız bir uçurumdum
yankı oldu çığlığıma
vaha oldu kurak düşlerime
bir Phoenix gibi
beni külümden diriltti
yağmur duası gibi yağdı çölüme
can suyu verdi
kırdı dudaklarımın mührünü
günahı masumlaştıran dudaklarıyla
sonra, bir şey oldu
hissedilen ama görünmeyen bir şey
ölüm gibi
ama ölünmeyen bir şey
pembe yalanlar kızıllaştı
zifir bir gölge düştü eylülün siluetine
sanki birileri ölü toprağı serdi üstümüze
aşk
haram lokma gibi kursağımıza dizildi
o gün… olmaz olası o gün…
bir gemi ambarında saklanan
kaçak yolcu gibi tedirgindi
belliydi, gitmek için gelmişti
kılıcını teslim eden o mağrur komutanlar gibi
titreyen elleri ile açtı teninin düğmesini
gitmeden önce teslim etmek istiyordu kalesini
“aşk bitince sevişmek zülüm” dedim
yüzünde kül rengi bir hüzünle
bırakırken evin anahtarlarını
“senden gitmek bile güzel” dedi
tam bir şeyler geveleyecektim
işaret parmağını getirip dudaklarımın üstüne
söze dair ne varsa mühürledi
içimden bir Eylül geçti
bütün yapraklarını döktü içime
g i t t i...
Ömer Yücekaya 2
Kayıt Tarihi : 21.11.2026 10:56:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.


Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!