Güneş.son Şiiri - Emir Ergin Koç

DOĞMAYAN GÜNEŞ

Bir Emir Ergin Koç Kaleminden

⁂⁂⁂⁂⁂⁂⁂⁂⁂

Adını Güneş koymuşlar senin, Güneşim,
Ne hazindir be kızım, ne acı bir kader!
İnsanın adı aydınlık olur da
Ömrüne bunca karanlık düşer mi?
Sen bebeklerinle oynayacak yaşta
Kendi gözyaşlarını silmeyi öğrenmişsin.
Daha çocukluğuna doyamadan
Omuzlarına yüklemişler dünyanın kederini.
Söyle be Güneşim, hangi vicdanın eseridir bu?
Bir çocuğun çocukluğunu çalıp
Sonra da adına büyümek demek!

⁂⁂⁂⁂⁂⁂⁂⁂⁂

Büyümüşsün diyorlar, inanma onlara,
Ben senin gözlerinde o küçük kızı gördüm.
Herkes seni güçlü bir kadın sanırken
Ben o gücün altında sakladığın korkuları gördüm.
Kim bilir kaç defa yıkıldın da
Kimse görmesin diye kendi kendini kaldırdın?
Kaç gece sabahı bekledin çaresizce,
Kaç sabah hiçbir şey olmamış gibi gülümsedin?
Ulan, ne kolaymış güçlü demek bir insana!
Asıl mesele, neden güçlü olmak zorunda bırakıldığını sormakmış!

⁂⁂⁂⁂⁂⁂⁂⁂⁂

Sen gülüyorsun ya Güneşim,
İşte en çok o zaman dokunuyor içime.
Birileri neşeni sevmiş, iyiliğinden pay almış,
Ama hiçbiri yüreğindeki feryadı duymamış.
Sen kendi yaran kanarken başkasına merhem olmuş,
Herkesin derdine koşarken kendini unutmuşsun.
Şimdi soruyorum şu vicdansız dünyaya:
Hepiniz bu kızın ömründen bir parça alırken
Hanginiz eksilen yıllarına bir gün verdiniz?

Herkes ederi kadar kalsın hayatında Güneşim,
Bırak, nereden inceldiyse oradan kopsun be!

⁂⁂⁂⁂⁂⁂⁂⁂⁂

Bir de ablan var senin, biliyorum,
Aynı anadan doğmadığınız hâlde can bildiğin.
Belki aynı çocukluğu paylaşmadınız,
Ama birbirinizin sustuğunu anlamışsınız.
Hayat ikinizi de başka yerlerden sınamış,
Siz birbirinizin yarasına kardeş olmuşsunuz.
Bırak dünya kan bağı arasın kardeşlikte,
Bazı insanları analar değil, yaraları kardeş eder.
Çünkü insanın kıymeti soyunda değil,
Dar gününde kimin yanında durduğundadır.

⁂⁂⁂⁂⁂⁂⁂⁂⁂

Şimdi bana diyorsun ya Güneşim,
"Elimi tut..."
Ah be kızım!
Ben senin elini aylar önce tutmuşum zaten.
Sen belki farkına bile varmamışsın,
Ben çoktan suskunluğuna yoldaş olmuşum.
Mesele bir eli tutmak değilmiş meğer,
O el titrediğinde bırakmamayı bilmekmiş.
Sen bugüne kadar yarı yolda bırakılmayı öğrenmişsin,
Bir de verdiği sözün arkasında duran
Bir insanın nasıl sevdiğini gör be Güneşim!

⁂⁂⁂⁂⁂⁂⁂⁂⁂

Ben sana geçmişini unut demiyorum,
Kaybolan yıllarını geri getiremem.
Ne senden güçlü olmanı bekliyorum
Ne de gözyaşlarını benden saklamanı.
İstersen ağla, istersen sus,
İstersen içinde biriktirdiğin ne varsa anlat.
Ben senin acılarını dinlemekten yorulmam,
Yeter ki sen kendini anlatmaktan korkma.
Çünkü sevda yalnız güzel günlere ortak olmak değil,
Bir insanın en çaresiz hâline de gönüllü olmaktır.

⁂⁂⁂⁂⁂⁂⁂⁂⁂

Şimdi sözüm sana değil, bu dünyayadır!
Ey bir kızın çocukluğunu elinden alanlar!
Onun suskunluğunu razı olmak sananlar,
Gülüşüne bakıp yüreğini görmeyenler!
Söyleyin ulan, ne istediniz o küçük kızdan?
Daha hayatı tanımadan
Neden öğrettiniz ona insanlardan korkmayı?
Hangi mahkemeye götüreyim bu zulmü?
Hangi hâkim geri verebilir yaşanmamış yıllarını?
Siz ona dayanmayı öğrettiniz de
Bir gün olsun sevilmenin huzurunu yaşatabildiniz mi?

⁂⁂⁂⁂⁂⁂⁂⁂⁂

Dinle beni Güneşim,
Ben senin yaralarını iyileştirecek bir hekim değilim.
Bir mucize de saklamıyorum avuçlarımda.
Ama sana verebileceğim bir sözüm var:
Yorulursan dinleniriz, ağlarsan dinlerim.
Dünya üzerine gelse de yanında olurum.
Yalnız bir şeyi unutma be kızım,
Ben sana omuz olurken
Sen de kendi ayaklarının üzerinde dur.
Çünkü ben seni kendime muhtaç değil,
Kendi hayatının sahibi olarak görmek istiyorum.

⁂⁂⁂⁂⁂⁂⁂⁂⁂

Artık yeter be Güneşim!
Kimsenin sevgisine muhtaç değilsin,
Kimsenin merhametine de mahkûm değilsin.
Bunca yıl başkalarının yükünü taşıdın,
Biraz da kendi ömrüne sahip çık artık.
Seni yalnız ihtiyaç duyduğunda hatırlayanlar,
Yokluğunda kıymetini öğrensinler.
Sen herkese yetişmeye çalışırken
Kendi hayatına geç kalmışsın be kızım!

Bırak, herkes ederi kadar kalsın hayatında,
Nereden inceldiyse oradan kopsun be!

⁂⁂⁂⁂⁂⁂⁂⁂⁂

Adını Güneş koymuşlar senin, Güneşim,
Ama sabahlarını karanlığa vermişler.
Sen başkalarının yoluna ışık olurken
Kendi yolunu bulmana fırsat vermemişler.
Şimdi anlıyorum neden bazen sustuğunu,
En güzel gülüşünün ardından neden dalıp gittiğini.
Sen doğmayı bilmediğinden değil,
Sana bir sabah bırakmadıklarından doğamamışsın!

⁂⁂⁂⁂⁂⁂⁂⁂⁂

Ve şimdi son sözüm sana Güneşim...

Ben senin geçmişine yetişemedim,
O küçük kızın gözyaşlarını silemedim.
Ama bunca acıya rağmen
Yüreğini kirletmeyişine hayranım.
Artık kimsenin sevgisi uğruna
Kendi değerinden vazgeçme.

Herkes ederi kadar kalsın hayatında,
Bırak, nereden inceldiyse oradan kopsun be!

Çünkü sen benim gözümde
Doğmayan bir Güneş değilsin,
Kendi sabahına geç kalmış bir Güneş'sin.

Ve bir gün geçmişinin karşısına dikilip
Başını dimdik kaldırarak söyleyeceksin:

⁂⁂⁂⁂⁂⁂⁂⁂⁂

Şair: Emir Ergin Koç