Gülzâr-ı Aşk Şiiri - Ali Can Atalay

Cânâ siman, sahili sunan bir sefa imiş;
Hüsnün bu dertli gönlüme, mir-i şifa imiş.
Vuslat gününde her keder kalbe fena imiş;
Aşkınla bu hayat bana, nûr-i beka imiş.

Gözler ki gördü rûyunu, bayram eder her an;
Gül rûların içinden, ismin zikr-i bi-güman.
Sensin bu kalbe müjde veren ey sahib-i zaman,
Kalmadı semada ne elem ne de gam u figan.

Can bahşeder cemalin, o şen çehre-i pâke;
Râm oldu bu gönül, kapılıp şevk-i nâke.
Sensiz bu cihan dönse de, sığmam şu hâke;
Aşkınla gönül mülkü, erer evc-i eflâke.

Bahr-i muhabbetinde yüzer ruhum ey melek!
Sen varsın artık, dönmelidir şevk ile felek.
Senden gayrı bu dünyada, yoktur bana dilek;
Sarsın bizi nâr-ı kadim, can mülküne dek.

Ruh sadedir seninle, şu İzmir şadmân olur;
Her kelamın latif-i can, ruhuma armağan olur.
Birlikte ömrümüz el ele, gülzâr-ı handân olur;
Sen yarsın her dem, bu can sana canan olur.