Gülüşüme aldanma kardeşim, içimde gecesi dinmeyen şehirler, yarası kabuk tutmayan sokaklar var. Her köşesinde bir hatıra, her taşında biraz hasret.
Kimine göre kalabalığım, kimine göre kimsesiz Ben ki sevgiyi beklerken ömrümden verdim, kendime dönene kadar yollar eskidi, yüreğim yoruldu.
Bir fincan kahvenin dumanında nice ömürler tüter, yarım kalmış sözler gecenin bağrına düşer. Ve insan, en derin yarasını kimse görmesin diye gülüşüne saklar.
Ama ben yine de karanlığa diz çökmem! Bir umut varsa göğsümde, bir selam varsa dostun dilinde, bir dua varsa anamın yüreğinde, daha bitmedi bu hayat, daha tükenmedi insanlık.
Çünkü yüreğini karanlığa verenin gökyüzü de kararır. Ben göğe bakarım kardeşim, en ağır gecelerin ardından bir sabah mutlaka doğar.
Muhsin Yener
Bazı insanlar konuşarak değil, susarken yazılır.
Muhsin YenerKayıt Tarihi : 19.11.2026 13:09:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!