Gülşah Başol Şiirleri - Şair Gülşah Başol

Dört yaşında çocuğum kıt sat aklım eriyor
Bayramlıklar alınmış, eve huzur veriyor...

Saçlarıma kondurmuş annem uğurböceği
Avucuma saklanmış al al kına çiçeği

Kapının ardında bekler insan
İçindeki boşluğun öyle dolacağını sanarak...
Hangisi seni iyi edecek
sınıkçı mı, elindeki şifa mı,
yoksa bir kuşun duası mı?
Dokunduğunda insana iyi gelen

Sen her güldüğünde bir güvercin doğdu göğsümde
Şenlik yeriydi içim
İçinden seninle geçtiğim şehirler serindi
Günbatımı için
Çizip bıraktığın tablolarını asardı Tanrı
Gökyüzüm seyri alem,

Nasıl olur demeyin
Bıkmış olmalıydı anasından...

"Bakışları yapışık gibiydi üstüme
Ben de onu doğduğu günden beri
Canım belledim"

Kirli buğday rengiydi yüzü
Bir de çakır keyf gülerdi ki mendilleri biterse
Uykudan uyanmış gibi gerneşirdi iskele...
Bir liraydı kağıt mendil
Oysa herkes bilirdi
Hasan'ın huzur tellalı olduğunu,

Parmağı kınalı yavuklu bekler
Her gün hasretine hasretlik ekler
Aklına düşmesin yüreği tekler
Yakışırsın hilal kaşa Mehmed'im.

Anası yangındır er Mehmed'ine

Babanızı bağışlayın çocuklar, o çok kibirli
Tanrı'ya şükretmekle azalmaz oysa insan,
Devşirin şimdi masanın etrafına
Eller kenetli...

"Mum dualarıyla kutsa Tanrı'm ekmeğimizi

Paslı jiletle kesmiş ebe Musa'nın göbek bağını
Kendinde yokmuş...
Külliyen yalan!
Herkes bilir
Elektrikli evde mumla oturduğunu...

Babası var elbet
Anası var ama yok
Annem diyor haspaya
Oysa öksüz kuş kovalamak onun kastı
Fırsatını heer bulduğunda....

Altındaki paslı demirlere milattan kaç yıl öncesinden nikahlı
Ruhuna işlemiş pas lekelerine rağmen hala güzel.

Mevsimle ne işi olur eşyanın demeyin!
Büyüyüp okula yazılmadı