Güleç Şapşal Şiiri - Kasım Kobakçı

Dilerim ki rahattır, çevresi göbeğinin.
Güleç şapşal, senin kıkırdayıp duruşun, kargaları bile güldürür;
Şaşar buna kediler ve eğlencesi patlaklığın.
Sami yaslanıp buzdolabına ve kapağı aralamışsın.
Ben şakalarını kurgulamışım, sakarlığını ve patavatsızlığını,
Pelerinlerle gizlenişini,
Güleç şapşal, senin kaba saba gürültünü beğeniyorum,
Mahcup sırıtışını,
Güldür beni, hey komik adam,
Kulaklarım, fıkralarına doğru uzanır,
Sen mizah dergisi gibi saçılırsın.
Sakince.
*
Bir kurbağa vıraklaması gibi ayılır,
Senin alaycı süzüşün, bu ciddiyete el hareketidir,
Beni sana kurguluyorum, eski koltuklar duruyor,
Salonun ortasında.
Devrilmişler, sadece gıcırtılı yayları,
Beni sende seziyorum,
Sen limonata ikram ediyorsun, yapış yapış halıya dökülüyor,
Ki sadece gülüyoruz, sen ve ben,
Ve sen ve ben,
İndir maskeni, şaşkın soytarı, bana neşe lütfet,
Soğuğa dayanıyorsun,
Ve sıcak diliyorsun.
*
Çakırkeyif ol, seninle sırıtıyorum, köpük balonları patlatıyoruz,
Kendimizi, boşluğuna bırakıyoruz kahkahaların,
Teras mermerlerinde zıplıyoruz, altından geçerek iplerin,
Lambaları gıdıklıyor, avizeleri tokatlıyoruz,
Dilerim eğleniyorsun, güleç şapşal,
Sana inanıyorum,
Sen bana hala, hep somurtkan diyorsun,
Seni komedilere uğurluyorum.
*
Ben kayıyorum, dizlerine kapaklanıyorum ve şakalarına kanıyorum,
Farz et ki dolanmışsın, neşeli ve hoyratça çarpıyor cereyan,
Sen karikatür köşesisin, sıkıcı takvimin.
Buruşturulup atılmış,
Benim hevesim, absürtten sokuluyor,
Tekirler çatılarda, aşağı yukarı koşturuyor,
Aşağı yukarı.
Pisi pisi patileri üzerinde,
Ben Chaplin’i izliyorum, bazıları şaklabanlıktan dem vuruyor,
O, senin mimiklerinden sızıyor.
*
Eski ve cızırtılı hoparlörüm öksürüyor, frekansı bozuk,
Chaplin, çok hüzünlü gitmiş,
Umarım sen sırıtıyorsun, güleç şapşal,
Benim evren neşem, senden bulaşıyor,
Senin sözsüz ve,
Senin sözlü taşlamalarından, kendi kendini çiziyor,
Sen beş numaralı skeçsin,
Ben sende şaşırıyorum,
Sende esniyorum.