Gülcan Arıkan Şiirleri - Şair Gülcan Arıkan

Bu yağmur götürebilir bizi
Biraz sakin,biraz daha durağan
Mümkün değil mi artık
ocakta demlenen bir çayın buharında hayaller kurmak
Mümkün değil mi
sobada yanan odunun çıtırtısında mutlu olmak

Denizde bir vapur,
Vapurda bir şarkı
Yaşamın tam da ortası
Bir suyun rüzgarında
Köpük köpük hayat
İşıl ışıl hayat

Bu şehre yağmurlar yağıyordu
Sicim gibi dökülüyordu gözümden hatıralar
Hiçbir şeye gücüm yetmiyordu
Sözüm geçmiyordu ne kalbime ne de beynime
Bu şehre yağmurlar yağıyordu
İçimde ölüyordu bir bir eski aşklar

Yollarda kurumuş yapraklar
Bulutlar öylesine yağmaya muteber
Kalınca sen biçare kendinle beraber
İstanbul geceleri zannetme ki olur sana yaver
Zannetme ki dermanın bu ışıklı geceler
Şehrin sokaklarını öyle mahsun ,

Bugünlerde başıma bela oldu yalnızlık,
Sabah kalkıyorum o karşımda,
Akşam yatıyorum onunla,
Şarkı dinliyorum yalnızlık,
Kitap okuyorum yalnızlık,
Olmayacak böyle diyorum,

Bardakta çay,kağıtta şiir,dilde söz yarım...
Gidilecek yol,okunacak roman,izlenecek film yarım.
Hiçbir zaman tam olmadı,olamadı insanoğlu.
Neresinden tutsan yarım,
Neresinden tutsan acıyla,hasretle yamalı... Beyinde düş, ruhta vicdan,kalpte sevda,
soluk aldığı nefes yarım...

Bazen fazla yorulur insan,
Hani fazla acıkır ya bazen ya da fazla susar suya...
Bunun gibidir aslında,
Bazen fazla yorulur insan,
Dinlenecek bir durak arar yolun ortasında...

Üç beş eşyan kaldı bende
Kırk yıl hatrın var cezvemde...
Ben bu dertle ölürdüm belki
Ölür mü insan bu yüzyılda
Onca sorumluluk varken
Ölür mü insan aşk acısından

Geceler uzun, gündüzler uzaktı
Yollar engebeli,engebeler tuzaktı
Zordu ulu orta konuşmak,
Hakkını aramak yasaktı,
İnsanca yaşamak şöyle dursun;
Nefes almanın zorluğunda sevdim seni...

Düşünsene bir kere
Yaşamaya geldin sen,
Sana yollar göründü hep,
Yürüdün yürüdün tükendin sen...

Düşünsene bir kere