Grizumetre Bile Şiiri - Kasım Kobakçı

Zehirli havalar doldu derine,
Gözyaşı karıştı alın terine,
Kimse bakmaz oldu dostun yerine,
Acı düştü sevenlerin serine.
Ölçer durur göğsümdeki şu alet,
Grizumetre dedi koptu kıyamet.
*
Yürek sızlar oldu gamlı bakışı,
Kimse durduramaz bu sel akışı,
Kara taşa vurduk kazma kakışı,
Zehir etti bize bu güzel kışı.
Dinle bak ne diyor yanan yürekler,
Grizumetre artık umutsuz bekler.
*
Nasıl kıydı felek bunca canana,
Kan karıştı sevda kokan zamana,
Ateş sıçradı bak taştan ormana,
Acı hattı düştü dağa yalmana.
Gözlerimden umut yaşı döktürdü,
Grizumetre bize boyun büktürdü.
*
Karanlık tüneller bağrımı deler,
Ayrılık acısı içimi çeler,
Sessizlik üstüme hüzünler eler,
Yetim kaldı burda masum bebeler.
Kırmızı alarmı verdi cihazım,
Grizumetre duydu koptu avazım.
*
Nefesler kesildi umut tükendi,
Bu kara yazgımız bizi de yendi,
Yıkıldı başıma sevdanın bendi,
Bu dertten kurtulmaz hiçbir efendi.
Gözlerime kara tozlar doluyor,
Grizumetre sessiz sessiz soluyor.
*
Demir direkleri büktü bu yara,
Dünyamızı etti zindan ve kara,
Çaresiz düştük biz ateşli nara,
Tabipler bulamaz göğsüme çara.
Metan gazı gibi sardı hasretin,
Grizumetre ölçmez can cinayetin.
*
Sensizlik bir ateş patlamasıdır,
Bu acı ruhumun çatlamasıdır,
Sevdanın sinemi haklamasıdır,
Gözümün yaşını saklamasıdır.
Alevler içinde çöken derinlik,
Grizumetre sustu bitti serinlik.
*
Zindan karasıdır sensiz bu yaşım,
Zehir ile doldu ekmeğim aşım,
Dertlere belendi zavallı başım,
Mezar taşı oldu şu çatık kaşım.
Feryadım yükselip göğe karışır,
Grizumetre durdu derde alışır.
*
Yüzlerce metre altı derin dehliz,
Bulunmaz bu derde ummanda bir iz,
Dört yanım kapalı büyük bir kiriz,
Vazgeçtik yaşamdan tükendik hep biz.
Madencinin aşkı kaldı derinde,
Grizumetre sızlar taşın serinde.
*
Toprak anamızın koynu çok soğuk,
Sesler duyulmuyor nefesler boğuk,
İçimde bir yara kanayan kovuk,
Terk edip gitmişsin yüreğin donuk.
Göçük altında aşk kaldı ebedi,
Grizumetre bile öldük demedi.