Gramofon Şiiri - Evren Elvin Köseoğlu

Sevemiyorum artık.
Eski bir gramofonun içine bıraktım duygularımı,
ses vermiyor kalbim,
çalmıyor içimde hiç olmuş şarkılarım.
Eskimiş, köhne bir balıkçı teknesinde
su alan bir ömür gibi sürükleniyorum şimdi.
Her tahtası başka bir hatıradan çürümüş,
her çivisi senden kalma bir sızı.
Deniz bile vazgeçmiş benden,
kıyıya vurmuyor artık dalgalarım.
Ben hangi limana yanaşsam
orada biraz daha eriyorum.
Bir zamanlar göğsümde
kuşların yuva yaptığı yerlerde
şimdi yalnızca rüzgâr dolaşıyor.
Ne bir sevda konuyor omzuma,
ne de bir umut kapımı çalıyor.
Sana kızgın değilim artık.
İnsan, en çok yorulduğu yere
bir gün susarak veda ediyor.
Ben de sustum.
Acıların dili yoktur,
anlatmaya kalksan
yeniden kanar.
Adını söküp attım içimden sanıyordum,
meğer insan bir adı değil,
o adın içinde yaşattığı kendini kaybediyormuş.
Şimdi aynalara bakıyorum,
yüzüm bana yabancı.
Gözlerimde yarım kalmış bir gece,
dudaklarımda söylenmemiş bin cümle...
Ve ben,
bir zamanlar aşk diye sarıldığım şeyin
aslında kendimi kaybetmek olduğunu
çok geç öğrendim.

Sevemiyorum artık.
Belki de sevmek değil mesele;
ben bir daha
kalbimi bir başkasının ellerine bırakacak kadar
kendime güvenemiyorum.
İçimde denizler kurudu.
Gemilerim limansız,
yollarım yönsüz,
şarkılarım sessiz...
Bundan sonra kim gelirse gelsin
Gönül kapımı açmayacağım.
Çünkü ben artık
birinin beni sevmesini değil,
kendimi yeniden sevebilmeyi istiyorum.

Ve bir gün,tozlanmış bir odanın köşesinde o eski gramofonu bulacağım.

İğnesini usulca plağın üzerine bırakacağım.Belki cızırtılar arasında yarım kalmış bir şarkı başlayacak.

Ben dinleyeceğim...

Şarkılar bitmez;sadece insanın içinde çalacak bir kalp
Bırakmaz.

Ve gramofon dönecek,şarkı çalacak,ben susacağım.

Çünkü artık o şarkıda ben olmayacağım.