Görünmez Memleket Şiiri - Ali Taşkala

En son oynadığımız saklambaçta mı
kayboldu çocukluğumuz,
sevgimiz, merhametimiz, insanlığımız…

Belki de
büyürken bir yerlere sakladık hepsini;
bir daha bulamayacağımızı bilmeden...

Çocukluğumuz,
hiç dönmediğimiz bir odanın
içeriden kilitlenmiş kapısında
bizi bekledi belki de…

Biz ne ara kaybettik insanlığımızı,
Sevgimizi, merhametimizi...

Bir yeri olmalı insanın.
Nefes almanın ötesinde,
kendini saklamak zorunda kalmadan yaşayacağı…

Sustuğunda
duvarların bile suskunluğunu yanlış anlamayacağı,
bir bakışının
uzun uzun konuşmaya yettiği,
gözlerinin kapısında kimsenin
“neden?” diye sormadığı bir yer olmalı,
İnsanın bir memleketi olmalı...

Öyle bir yer ki,
insanın kendi gölgesinden bile
izin istemeden yürüyebildiği,
kapısını kapattığında
dışarıda bıraktığı dünyanın
içeri sızamadığı…

Belki insanın aradığı yer
bir ev değildir;
bir odanın, bir sokağın,
bir şehrin adı hiç değildir…

Belki de
insanın bütün ömrü boyunca aradığı şey,
kendinden eksilmeden
bir başkasının yanında kalabilmektir…

Biz ne ara kaybettik insanlığımızı,
Sevgimizi, merhametimizi...

Kimsenin seni değiştirmeye çalışmadığı,
suskunluğuna bir anlam biçmediği,
yaralarını taşımak için
kendine başka bir beden aramadığın…

Küçük,
haritalarda bulunmayan,
adresini yalnızca kalbinin bildiği
o görünmez memlekettir
belki de insanın yurdu…

Ve belki
bir gün yeniden buluruz
saklambaçta kaybettiğimiz çocukluğumuzu,
sevgimizi, merhametimizi, insanlığımızı…

Belki de insanın aradığı yer,
kendinden eksilmeden
bir başkasının yanında kalabildiği
o küçük, o görünmez memlekettir...

Bu kez
saklanmak için değil,
birbirimizi bulabilmek için gidiyorum…

Biz ne ara kaybettik insanlığımızı,
Sevgimizi, merhametimizi...
İnsanın nefes aldığı bir memleketi olmalı...

Ali TAŞKALE
7 Ekim 2026, 18:00