Gönül nikahı

GÖNÜL NİKÂHI

Seninle bir nikâh kıydık biz, ne bir imam vardı başımızda ne de şahitler…

Bir sen vardın, bir ben, bir de kimselere anlatamadığımız koca bir sevda.

Ben adını kalbime yazdım, senin adını anınca yemin ettim bütün dünyaya.

Seni sevmekti benim ibadetim, sana kavuşmayı beklemekti duam, her gece gözlerini düşünerek sabaha çıkmaktı günahım.

Bizim nikâhımızı ne belediye kıydı ne de bir imamın duası duyuldu…

Ben sana gönlümü verdim, sen bana bir ömürlük umut oldun. Ben seni kendime eş bildim, sen belki de beni bir gün unutulacak hatıra sandın.

Oysa ben, seninle yaşlanmanın hayalini kurarken senin bensiz bir hayata çoktan alıştığını bilmiyordum.

Benim yüzüğüm parmağında değildi, ama adın kalbimin en derin yerindeydi. Benim evim senin yanında değildi, ama bütün hayallerim seninle kurulmuş bir yuvadaydı.

Şimdi söyle sevgili…

Gönülden kıyılan bir nikâhın boşanması nasıl olur?

Hangi hâkim söker atar kalbe kazınmış bir ismi? Hangi karar bitirir gecelere sığmayan özlemi?

Ben hâlâ sana verdiğim sözlerin mahkûmu gibiyim, sen çoktan özgürsün belki…

Ben hâlâ bizim hikâyemizdeyim, sen başka bir hikâyenin en güzel cümlesi olmuşsun.

Ve ben…

Sana kimsenin duymadığı bir nikâhla bağlandım, kimsenin görmediği bir düğünde ağladım. Bir ömür seninle yaşayacağımı sanırken bir ömrü sensizliğe imzaladım.

Benim sana nikâhım gönüldendi sevgili…

Ne şahit aradım ne de bir imza.

Seni Allah biliyordu, bir de ben…

Şimdi herkes soruyor: “Bu adam neden böyle yalnız?”

Kimse bilmiyor ki ben bir zamanlar bir kadını değil, bir ömrü sevmiştim.

O kadın gitti…

Ama benim içimde kıyılan o gönül nikâhı hâlâ bozulmadı.

DELİNİN BİRİ
— HAMZA CAYMAZ

21/10/2026