Gönül Hanesi Şiiri - Dr Yusuf Polat

Her duygu misafirdir gönül hanende,
Kimi hüzünle gelir, kimi umutla…
Kimi bir ömür kalır en derin yerinde,
Kimi çekip gider, iz bırakarak ardında.

Korkular var, gece vakti kapını çalan,
Sevinçler vardır, çocuk gibi içeri dalan.
Her gelenin bir hikâyesi vardır elbet,
Kimi sevda bırakır, kimi bir nedamet.

Kimi sessizce geçer ömrün kıyısından,
Kimi hiç gitmez, eksilmez hatırasından.
Bir yüz yaşar bazen eski bir aynada,
Bir ses yankılanır yıllar sonra odanda.

Geçmiş dediğin, uzayan bir gölge,
Peşinden gelir insan nereye gitse.
Bir güzel yürek dokunursa yüreğine,
Yılların hüznü bile boyun eğer sevgiye.

Öyle hemen yargılama, ey gönül,
Her yaranın bir susuşu bir bekleyişi var.
Henüz dinmemişse bir kalbin fırtınası,
Belki de sevilmeye yeniden ihtiyacı var.

Her duygunun bir demlenme vakti,
Her ayrılığın saklı bir hikmeti…
Kimi acıtır, kimi büyütür insanı,
Kimi öğretir affetmeyi, kimi unutmayı.

Bir gülüşün ardında bir ömür susabilir,
Bir vefa, yılların yükünü silebilir.
Ve bazen bir insanın koşulsuz sevgisi,
Bin pişmanlıktan daha derine işleyebilir.

Öyleyse sev…
Hesapsız, korkusuz, sessizce,
Bir çiçeği incitmeden sever gibi.
Ne aklın dar sokaklarında hapset sevgini,
Ne de geçmişin gölgesinde tüket kendini.