Gönül Gözü Şiiri - Dr Yusuf Polat

Umurumda da değil gecenin gündüzü
Gündüzünse geceyi kovalaması
Gece ile gündüzün dinmeyen kavgası
Saatlerden habersiz yaşayan benim
Elimde kaldırımları döven bir değnek
Kalbimde koskoca bir ışık
Karanlığın belirsizliğine
Meydan okur yarınlara dair düşlerim

Kör ve laldır benim o sessiz bakışlarım
Gülüşüm dillenmeden anlaşılmaz asla
İnsanları kin nefret öfkelerinden değil
Şefkatle dokunan ses tonundan tanırım
Kör olsam da endişenin ıssız limanında
Görürüm mesela Zincirlikuyu ‘da
Kimin mezarı, daha büyüktür ölümden

Sonra gördüm gözü açık insanlar vardı,
Güneşe bakıp geceyi yaşayan…
Onlar yürüyordu kalabalıkların içinde,
Sahte ışıklar gölgesinde
Bedenlerine yabancı, ruhlarına aşina
Bin yüz görüyorlardı tek ruh tanımadan.

Ey gözleri gecede olsa da
Kalpleri gündüzde olamayan insanoğlu
Körlük gözlerin kapanması değildir;
Asıl karanlık
Bir yetimin gözyaşını görememek
Mazlumun suskunluğunu duymamak
Görünen Hak hakikate sırtını dönmektir.

Göz, bedenden haberdar, gönül ruhtan
Sevgiden yoksunsa her ikisi de kör
Gözün karanlığı bir gece
Gönlün karanlığı ömürden de sonrası
Gönül gözünden yoksun insan
Güneşin altında olsa da karanlığın içinde