Gönül Gözü Şiiri - Muhsin Yener 2

Bakmak yetmez… Göz dediğin ışığın peşine düşer; gönül, karanlığın içinde hakikati arar. Bir yüz görürsün karşında, yüz sanırsın. Oysa alnında susmuş bir kader, gözlerinde yarım kalmış bir dua vardır. Bir adam geçer yanından; gölgesi senden önce yürür. Sen adamı görürsün, gölgesinin taşıdığı yükü değil. Bir kapı kapanır, sesini duyarsın. Bilmezsin ki bazen bir kapı kapanırken bir ömür içeride kalır. Ey göz! Her gördüğüne hakikat deme. Gecenin de sakladığı bir gündüz vardır; sessizliğin de duyulmayan bir çığlığı. Bir çocuğun susuşunda kırılmış bir gökyüzü, bir annenin bekleyişinde duvara asılmış bir ömür, bir ihtiyarın avuçlarında dökülmüş zaman gör. Sonra dön kendi içine bak. Belki aradığın insan aynada değildir; belki aynanın senden sakladığı yerde. Çünkü insan başkasını anlamadan önce kendi karanlığından geçer. Ve gönül… Gönül, gözün göremediği kapılara sessizce anahtar bırakır. Anlamak için bakmak yetmez. Gözünü kapat bazen; dünya sustuğunda içindeki sesi dinle. Çünkü hakikat her zaman ışıkta durmaz. Bazı hakikatler karanlıkta görünür; çünkü onları göz değil, gönül görür. Muhsin yener