Seven, incinen, kırılan sen,
Her kanadığında yaralarını saran ben,
Gönlüm, anla artık, biraz da kabullen,
Usandım senin yüzünden çektiklerimden.
Martılar, bülbüller ve kanadı kırık serçeler,
Kimi yolunu kaybetmiş, kimi soğukta titrer,
Sana ne gönlüm, bırak artık uçup gitsinler,
Her hâllerinden şiir çıkarma, bırak da geçsinler.
Aynı bedende bir türlü büyümeyen bir çocuksun,
Tatlı bir gülüşe kanıp, yine isterim diye tutturursun,
Sabırsız, söz dinlemez, bir de anlamazdan gelirsin,
Yoruldum gönlüm, bitmek bilmeyen gecelerinden.
Bilmem, büyüyüp de gelir misin benim yaşıma?
Ağlasan da sızlasan da bırak beni kendi başıma,
Tükendi sabrım, çıkıp gideceğim bir dağın başına,
Sensiz biraz aylaklık edeceğim sabahtan akşama.
Bakma sen sitemlerime, sabrımın taşkınlığına,
Gitsem bir dağın başına, rastlarım bir güle orada da,
Yine düşersin peşine, dalar gidersin hatıralara,
Ne çare gönlüm, yine kaldım senin insafına.
Kayıt Tarihi : 21.11.2026 17:31:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.


Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!