Bir İp Kaldı Elimde Şiiri - Bekir Aksoy 2

Ne yaparsın, bağlanmıştım bir kere;
Çelikten sağlam, esrarlı, görünmez ip ile.
Derken, “Bakmam asla sağıma soluma.” diye,
Kopuverdi o görünmez ip, kalıverdi elimde.
Gökyüzünde hüzün yağmurlarına gebe tek bir bulut yoktu.
Bir akşam ansızın yüreğim seni bana sordu.
Baktım etrafıma şöyle, yazık, verecek yanıt yoktu.
“Ta uzaklara yakın bir yerde.” demeye mecalim de yoktu.
Akşamlar, hani şu, içmeden sarhoş olduğum…
Her zerresi yorgunluktan ibaret battaniyeme sarıldığım,
Hepi topu üç beş adımlık bir odanın içinde kaybolduğum,
Akşamlar, hani, asla göremediğin fırtınanın içinde savrulduğum…
Akşamlar, hani şu, açken tok olduğum…
Sevdiğim şarkıları dinlerken sustuğum,
Nedeni meçhul; ansızın cahil olduğum,
Akşamlar, hani şu, değersizlikten yok olduğum…
Ne bilirdim ki her şey yazılmamış kitaplara,
Meğer iyilik timsali iken birden en kötü olmak da mümkünmüş.
Meğer bazı ağaçların yaprakları vaktinden önce dökülürmüş.
Meğer bu akşamlar, henüz kitaplara yazılmamış.
Yüzümde tebessüm vardı, gözlerinde son bir kez daha ölürken,
Ne kızgınlık ne bir öfke yüreğimde, arkama bakmadan giderken,
Acısıyla, tatlısıyla tüm yaşanmışlıkları bir bir silerken,
Bir ip kaldı elimde; bir de vaktinden önce dökülen yapraklar.