Geceler Şiiri - Bekir Aksoy 2

Saçlarına kar yağmış bir adamın yalnızlığında,
Gözleri buğulu bir kadın, üşür çok uzaklarda.
Saçlarına kar yağmış bir adam sessizce ağladığında,
Bir kadının hıçkırıkları yayılır gecenin karanlığında.

Saçlarına kar yağmış bir adamın sessizliğinde,
Geçmişin gölgesinde saklanan acımtırak hatıralar,
Gecenin zifiri karanlığında, ansızın ortaya çıkarlar.
Hiçliğin öylesine bir yerinde, gözler değil yürek ağlar

Saçlarına kar yağmış bir adamın suskunluğunda,
Bir kadın, bütün gece uyur gibi kıvrılır yatağında.
Adam kaldıysa gitmeyle kalmanın arasında,
Konuşmak fayda etmez, yüreği pişmanlık sardığında

Saçlarına kar yağmış bir adamın gözleri yaşardığında,
Uzaklarda bir kadın, anlar ki alevler sarmış dünyayı,
Yağmur olsa, sel olsa doldurup taşıramaz deryayı,
Anlamak neye yarar, dizlerinin üzerine çökmüş bir adamı.

Geceler, hani şu, seni benden, beni senden alan geceler,
Bir adamın sessiz çığlıklarının yankılandığı geceler,
Geceler, hani şu, seni benden, beni senden alan geceler,
Bir adamın son baharında, öylece sustuğu geceler…