"Tutulamayan sözler, ruhun en sessiz
yaralarıdır."
Hani olur ya,
Düşersem tutacaktın elimi,
Kaldıracaktın bedenimi
O yorgun yerden.
Tozunu silkecektin ceketimin
Elinle...
Hani bir daha düşmeyecektim?
Oysa temenniymiş sözlerin,
Hanili, olurlu...
Tutmadın verdiğin sözünü.
Şimdi kelimelerin unuttuğu o
karamsarlıktayım;
Gölgem ağır geliyor yalnızlığıma...
Ve anladım ki,
Tutulamayan her söz
Gün olur kor insana.
Eğer ki söz tutulmazsa,
Ne anlamı var ki düşmenin?
İşte bu yüzden kırgınım
En çok da düşen gölgeme.
Ve sana.
Kayıt Tarihi : 8.11.2026 10:43:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Yıllar önce, yağmurlu bir akşamüstü kaldırımın kenarında ayağı kayıp düştüğünde, üzerindeki tozlu ceketi kendi elleriyle silkelemeye çalışan adamı hatırladı. O gün dizindeki acıdan çok, adamın şefkatle uzattığı eline ve "Bir daha asla düşmene izin vermeyeceğim" cümlesine sığınmıştı. O söz, genç kadının dünyasında yıkılmaz bir kale gibi kurulmuştu.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!