Göğün Utancı Şiiri - Yücel Özkü

GÖĞÜN UTANCI
Gök eğildi yeryüzüne,
Yağmur suskunluğa ince bir iz bıraktı.
Kuşlar göğün mavisini bölüşürken,
İnsan kendi yanından geçti.

Dağ sakladı yorgun yolcuyu,
Rüzgâr yarım kalan türküyü taşıdı.
Nehir akıp denize kavuştu,
İnsan kendi kıyısında kaldı.

Güneş doğdu taşlı yamaçlara,
Ay vurdu kırık pencerelere.
Bir el uzandı, bir ele değmedi,
Gece ağırlaştı insanın içinde.

Gök duydu dünyanın sızısını,
Yağmur usul usul toprağa indi.
Kuşlar aynı dala yuva kurarken,
İnsan kendi evinde üşüdü.

YÜCEL ÖZKÜ
23 Eylül 2026/ 20:17