göçük altında en büyük sıkıntı
nefes darlığı mıdır... değil
karanlık mıdır... hiç değil
göçük altında
elimi ısıtan yoktur
insan bu hissi ararmış meğer
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




yazim tarzimizda benzerlikler görmek beni menmun etti ve siirlerinizi begeni ile takip edecegim degerli dost genc sairim Zafercigim...tebrikler eder sevgiler sunarim....yakup icik almanya
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta