Gitmek. Şiiri - Ahmet Ihsan Arac

Her yuva bir cennet degildir dort duvarla,
Her suskunluk barismaz, her sabir huzurla...
Bazen ayni cati altinda omur curur,
Insan kendi evinde kendine sürgun olur.

Bir yaşam esir kalmak midir sadakat?
Her yuku tasimak mi sanilir metanet?
Kimi sevda kiliginda, kimi cocuk derdinden
Insan kaybolur kendi kurdugu hayatinda.

Her gidis bir kayip, her kalis zafer degil,
Her ayrilik gunah, her kavusma hayir degil.
Bazen bir son vardir ki baslangic tasir,
Bazen bir kapi kapanir, insan kendine ulasir.

Yikilmis bir binada aranmaz huzur,
Catisi dursa ne cikar, temeli cürur.
Bosanmak her zaman yuvayi yikmak degil,
Bazen enkazdan cikmaktir, yenilmek degil.

Ömur dedigin bir kez verilen emanettir,
Her nefes, heba edilmeyecek nimettir.
Ne ugruna yasandigi bilinmeyen bir ömur,
En guzel gorunen hayatta bile esarettir.

Bazen en buyuk cesaret gitmektir,
Kullerinden yeniden bir hayat secmektir.
Zira her bitiste bir hikmet saklidir,
Bazen ayrilik, insanin kendine kavusmasidir.