Gidiyorum Bile Demeden Şiiri - Ali Taşkale

Vaktinden önce gider mi insan?

Gidiyorlar işte...

Duvarda hırkaları,
ceplerinde fotoğrafları.
Sevdiği türküler
çalınıyor hâlâ;
ama sesini tanıyan
artık yok.

Evdeki yerini de götürüyor insan;
sandalyeyi değil,
birlikte yaşanmışlığın
kimseye devredilemeyen payını.

Hırka kalıyor;
bir bedenin eksikliğini
dikişlerinde saklayarak.

Fotoğraflar kalıyor;
içlerindeki yüzün
artık geri dönemeyeceğinden
habersiz.

Ve biz,
bir insanın ardından
yalnızca onu değil,
onunla birlikte olduğumuz
kendimizi de kaybediyoruz.

Her şeyi dağıtıp gidiyorlar.

Bir ömrün içinden
tek bir açıklama bırakmadan,
veda etmeyi bile
gereksiz bulmuş gibi...

Hem de
gidiyorum bile demeden!..

Ali TAŞKALE
18 Ekim 2026