Gidiyorum Şiiri - Ali Taşkale

Adın,
bir tortu artık.

Senden kalan ne varsa
savurdum rüzgâra.
Bir sokak lambasının gölgesine sığındım.

Nâzım’ın zincir kıran dizeleri gibi,
özgür değilim henüz
ama kararlıyım.

Artık her gün aklıma gelmeyeceksin.
Rüyalarımda bir liman bulup
Attila’nın vapurlarıyla
sığınamayacaksın bana.

Tablolarla başladım unutmaya.
Cemal’in sevda sözcükleri gibi
duvarlarda asılı kaldı anılarımız.
Her fırça darbesi bir yara,
her renk senden kalan bir hatıra.

Sonra sofraya döndüm.
Çatalı, bıçağı attım.
O sessiz kavgaları,
birbirimizin gözlerine değmeden
geçirdiğimiz akşamları...

Sabahattin’in hüznüyle baktım eşyalarıma.
Her biri bir mahpus,
her biri tanıdık.

Ve o biblo vardı ya...
Beraber seçtiğimiz,
gül kurusu.
Turgut’un dizelerindeki gibi,
“biraz eksik, biraz fazla”ydı zaten.

Kurumuş güller, birkaç dal,
yılların tortusuna rağmen
hâlâ kokuyordu.
Sanki içimde bir şehir yanıyor,
külü geçmişime savruluyordu.

Onları da attım.
Bir nehrin kıyısına bıraktım usulca.
Sular alsın,
sular unutsun diye...

Şimdi ne olacak, bilmiyorum.

Belki bir sabah
Nâzım’ın umuduyla uyanırım.
Belki Cemal’in aşkıyla
yeniden yanar yüreğim.

Turgut gibi sorarım kendime:
“Bu ben miyim?”

Sabahattin’in yalnızlığı çöker omuzlarıma.
Attila’nın İstanbul’u fısıldar:
“Dayan.”

Belki de kurtulurum senden,
kim bilir...

Bir sokak,
bir şiir,
belki de yeni bir hayat
yeter yeniden başlamaya.

Vazgeçtim.
Gidiyorum.

Ali TAŞKALE
DATÇA
16 Nisan 2020