Gidişinle Devrilen Şiiri - Töre Hanım

​Hani sen gittin ya, bir gece yarısı,
Söndü içimdeki bütün sokak lambaları.
Kaldırım taşlarına doldu ayrılığın karası,
Sustu şehrin o hiç bitmeyen şarkıları.
​Hani sen gittin ya;
Zaman, paslı bir çivi gibi saplandı kalbime.
Takvimler döküldü, mevsimler küstü yerime,
Adın bir mühür gibi kazındı her bir kelimeye,
Lal oldu dilim, sığmadı acım hiçbir şiire.
​Hani sen gittin ya;
Ekmek bayatladı, suyun tadı acıdı soframda.
Güneş bile doğarken utandı sanki odamda,
Yarım kalan ne varsa, hepsi can çekişti yanımda,
Bir sen eksildin ama, bin kıyamet koptu ruhumda.
​Hani sen gittin ya;
Çiçekler saksılarda boyun büktü birer birer,
Kuşlar göç etmeyi unuttu, kanatları keder.
Meğer seninleymiş bahar, seninleymiş her değer,
Şimdi hangi yana baksam, her yer seninle biter.
​Eskiden "biz" dediğim ne varsa şimdi öksüz,
Duvarlar dilsiz şahit, geceler artık gündüzsüz.
Senden kalan o hırka, köşede öylece mahzun,
Hasretin içimde nehir, hasretin sonsuz ve uzun.
​Hani sen gittin ya;
Ben bu koca dünyada kendimi kaybettim önce,
Koptu bağlarım hayattan, adın kalbime değince.
Gözlerin gelince aklıma, her şey öyle ince ki...
Kırılıyor bin yerinden ruhum, sessizce, derince.
​Sırtını dönüp sessizce uzaklaştığın o yol,
Şimdi ucu bucağı olmayan dev bir uçurum.
Giderken bıraktığın o derin, o sağır boşluk;
Benim en büyük yangınım, benim tek huzurum.
​Hani sen gittin ya...
Ben o günden beri, kendime bile gelemiyorum.
Adını her andığımda nefesim kesiliyor da,
Hâlâ o bıraktığın kapı eşiğinde, seni bekliyorum.