Karanlığın Son Adı Şiiri - Eyüp Dalkılıç 2

Ağlamak için evvel insan girer vicdana.
Anlamak için bu yoldan bir geçmek gerek.
Bu aşkın girdabına düştün mü çıkmak nafile,
Bu çaresiz hâle mutlak boyun eğmek gerek.
Boşuna arama, bu sır gizli saklı gönülde,
Herkes bu çark içinde döner, buna uymak gerek.
Her kapı açılır yine de insanın kendine,
Aşkın zindanı var, kalbin içinde olmak gerek.

Gözyaşı dökmeden can cana kavuşmaz imiş,
Gönül bu derdi çekmeden asla durulmaz imiş.
Bir katre düşse de deryaya yok olmaz asla,
Bu gizli yangınlar sönmeden sabah olmaz imiş.

Döner o çarklar yine, biter bu dünya dertleri,
Gözümde tütüyor o derin ve gizemli gözleri.
Bir rüzgar esse de alıp götürse bu feryadı,
Aşkın o muazzam ve baki kalacak son adı.
Ağlamak bir şifa mı yoksa bir kuyu mu derin?
İçimde bir yangın var ama rüzgarların serin.
Bu girdap çekerken beni en dipteki o karanlığa,
Gözlerimi açtım ve yürüdüm ebedi aydınlığa!

Her kapı bir sınavdır aşılmayı bekleyen bir can,
Vicdanın o sesidir insanı her an yaşatan.
Bu karanlık dehlizde bir ışık hüzmesi ararım,
Aşkın o ateşiyle her gece kendimi yakarım.
Sırlarla dolu bu kalbin her köşesi bir derya,
Gerçek dediklerimiz aslında belki de bir rüya.
Uymak gerek bu çarka, boyun eğmek her bir cana,
Ağlamak için evvel insan girer vicdana...

2019