Gel Karadeniz'e

Ula yaylanin yoluni sordun mi, yol yoktur da taşina basarsun,
Sis çöker dağın başina, kidip kenduni göğe asarsun,
Bir yanda yaban keçisi, bir yanda kartal, sessizce bakarsun,
Bu da bizim işimuz, Karadeniz bizim sevdamız, başımız gözümizdu.

Dağın ardi dağdur ha, denize tig iner bizim yamaçlar,
Bir yağmur düşmeye görsün, dereler coşar akar asaği topraklar,
Denizin hırçınlığı sinmiş teliganlılara, ayar tutmaz uşaklar.
Deli akar ganimiz, tez kararir gözümüz; kışımız da yazimizdu.

Yaylada sabah başka , sisin içinden güneş doğar da görürsün,
Ağaç olmaz yugarilara, dümdüz çimenlere basar da yürürsün,
Havayi içine çekince, şehire nasi yaşamisum der tüşünürsün,
Yolumuz yoksa ne çıkar ula, bu da bizim nazimiz, niyazımızdu

Pagır tavada muhlama kaynar, tereyağı kokar bütün yayla evine,
Taze süt konur sufraya, kaymak sürülür sıcak ekmeğun yüzune,
Kolot peyniri uzar gider, çatal takarsun sarı tel tel dibine,
Bir lokma al da sus ula, bu sufra bizim ekmeğimuz, aşimizdu.

Kemençe bir başladı mı, uşaklar durumi, horon kurulur hemen,
Tulum sesi vurur dağa, taş yerinden oynar, oynar bütün beden,
Kizlar çıkar meydana, peştemal elbisesiyle horon ederken,
Ula bakma öyle sessuz sessuz, bu da bizim sevincimiz, neşemizdu.

Bizim insan tez canlidu, lafıi da azbiraz sert çikar ağzundan,
Bir bakarsun kizmis sağa, bir bakarsun sarılmış omizindan,
Küfür eder, sover de geçer, zerre kadar ködülük yoktur özünden,
Sözü serttir ama könlü yumuşak; bu bizim huyumuz, işimizdu

Deniz böyle hırçın oldukça, dağ böyle dimdik durdukça Garadeniz'de,
İnsanın huyu da benzeyecek elbet toprağa, bu denize,
Çabuk parlar, çabuk söner; kin tutmaz ha, hele gönül koymaz size,
Bir “ula ne ediysın?” der geçer, sonra sarilir; bu bizim özümüzdu.

Akşam olunca yayla sessiz, ateş yanar taşın başına usul usul,
Uzaklardan bir kemençe gelir, sis dağılır, budur yaylada usul,
Bir tas ayran, bir parça peynir; dünyada bundan güzeli mi bulunu,
Bizim zenginliğimiz budur ; suframiz, toprağımız, sözümüzdu.

Şehirlerde asfalt yol ararsun, biz patikadan gideruk dağlara,
Sen yüksek pinalari tigersun, biz okari bakaruk bulutlara,
Sen kalabalikta gaybolursun, biz selam veriruk yabana,
Ula Garadeniz dediğun yer, gendini bulduğundu yaz buni kenara

Bir gün gelir dönersun yine, o sisli yaylanın yamacina,
Kemençeyi duyunca anlarsun, kan garişmiş toprağın harcına,
“Ben buraya aitmişum” dersun, elini koyup yüreğinin ortasina,
Ha bu da bizim işimiz ula; Karadeniz bizim sevdamız, hayatimizdu...