Geçmişe Sözler Şiiri - Dursuncan Yildiz

Eğer 10 yıl önceki kendine Haber edebilseydin ve sadece 60 saniyen olsaydı, ona ne söylerdin? Onu, bir gün hayatına girecek olan o " Gölgeli " insanlara karşı uyarır mıydın? Sana ışık vaat edip yine de seni karanlıkta bırakan o insanlara karşı... Ona, sana uzanan her elin seni tutmayacağını; bazı kucaklaşmaların, sonradan her şeyini altüst edecek bir fırtınanın sadece başlangıcı olabileceğini söyler miydin? Onu, dışarıdaki dünya uyurken senin yatağında uyanık kaldığın, zihninde ise koca bir kaosun koptuğu o gecelere karşı uyarır mıydın? Asla durmayan o düşünce sarmalına, cevabı olmayan sorulara ve ruhuna cam kırıkları gibi saplanan anılara karşı... Ona, bir gün hayatının kırık parçalarını çıplak ellerinle birleştirmeye çalışacağını —ve bunu yaparken her seferinde kendine yeniden zarar vereceğini— söyler miydin? Bazen yanlış umutlar, tutulmayan sözler ve hayal kırıklıklarıyla dolu bir labirentte kaybolacağını; her kapının ardında nihayet bir çıkış yolu bulduğunu sanıp, sonunda yine aynı karanlıkla yüz yüze kalacağını anlatır mıydın? Geçmişteki benliğine, gözlerinin ardında bir gözyaşı fırtınası koparken kaç kez gülümsemek zorunda kalacağını, içinde her şey çığlık çığlığayken kaç kez güçlü görünmeye çalışacağını söyler miydin? Yoksa ona sadece şunu mu derdin: "Lütfen, başkalarını kaybetmekten korktuğun için kendinden vazgeçme. Sadece güven aradığın için sana verilen her söze inanma. Ve artık hoş karşılanmadığın bir kapıya, sırf bir zamanlar orada ne kadar sıcak bir ortam olduğunu hatırladığın için tutunup kalma." Çünkü şunu öğreneceksin: Bazı vedalar can yakar, ama bazı insanları hayatında tutmaya çalışmak çok daha fazla can yakar. Hatalar yapacaksın, verdiğin kararlardan pişman olacaksın. Bazen yıkıntıların önünde durup, tüm umutlarının nasıl olup da bu karmaşaya dönüştüğünü kendine sorabilirsin. Yine de, lütfen orada sonsuza dek kalmak zorunda olduğuna asla inanma. Karanlık seni yutsa bile, attığın her adımda sarsılıyor olsan bile, fırtınanın hiç dinmeyeceğini düşünsen bile... Sen, hayatın senden alıp götürdüklerinden ibaret değilsin. Sen, her şeye rağmen içinde yaşamaya devam eden o şeysin. Peki, elinde sadece tek bir cümle kalsaydı; zaman tükenip bağlantı kopmak üzereyken, geçmişteki kendine ne söylerdin? Belki acıdan nasıl kaçınabileceğini değil, sadece şunu: Lütfen kendinden tamamen vazgeçme. Sadece hayat sana, senden geriye hiçbir şey kalmadığı hissini verdi diye.