ben olcay ermiş klasik bir hayat yaşamaktayım hayatın bu döngüsü ile mücale icinde geciyor zamanım
gecenin zifiri karanlığında
kaybolmuşum bulamıyorum kendimi
kafamdaki sesleri susturamıyorum
kendimle barışamıyorum artık
yaktım son sigaramı
soğuk bir kış akşamından yazıyorum
sana bu satırları anne
yokluğun daha çok üşütüyor
şu tükenmiş bedenimi
özlemin daha çok yakıyor canımı
Geçmişe daldım
Seninleyken söyleyemedim
geçmişimin acı oldugunu
anlamazsın beni diye
uzaklaştım senden
ve Geçmişime daldım
BU KARA YAZGI KURBAN OLDUGUM
SENSİZ OLMAK SENSİZ YAŞAMAK
SENİ ÖZLEMEK KARA YAZGI
KAC KECEYİ SABAH ETTİM
UYKUSUZ GÖZLERİMLE
KAC MEVSİM KURUTTUM BİLMİYORUM
YÜREGİMDEKİ ACILARLA
KACINCI ASRINI YASIYOR
SUSKUNLUGUM VE YORGUNLUGUM
SESİM CIKMIYOR ARTIK
bir şubat akşamıdan yazıyorum
yine saat gece ye varmak üzere
ve herzaman ki gibi
tütün ve cayla beraberim
başımda yoklugun belası
YORULDUM DOSTUM
HAYATIN BU ZİLESİNDEN
İNİŞİ OLMAYAN YOKUŞLARDAN
BİTMEK BİLMEYEN CİLESİNDEN
SIRITIMI DAYADIGIM
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!