Olcay Ermiş Şiirleri - Şair Olcay Ermiş

gecenin zifiri karanlığında
kaybolmuşum bulamıyorum kendimi
kafamdaki sesleri susturamıyorum
kendimle barışamıyorum artık

yaktım son sigaramı

soğuk bir kış akşamından yazıyorum
sana bu satırları anne
yokluğun daha çok üşütüyor
şu tükenmiş bedenimi

özlemin daha çok yakıyor canımı

Herkes akıl veriyor biri de çıkıp demiyor ki sebep nedir bu haline biride demiyor ki el uzatmalı sana
Bu kadar kolay işte insanlara göre sorunlarının çözülmesi çünkü kendi sorunları değil kendi acıları değil yaşasalar yaşadıklarımı anlayacaklar belki de belki de ben yaşadım oda yaşasın banane diyecekler anlıyorum diyorlar oysa hiç anlamıyorlar empati bağı yok insanlarda biliyorum bir ben değilim sorunları olan hayatı zor olan biliyorum bir ben değilim bu duyguları yaşayan dünya öyle bir dünya olmuş ki nerde çıkar nerde menfaat var insanlar orda yalakalik diz boyu bir taht peşinde insanlar ölçekleri unutmuşlar ebedi yaşayacak gibi Ler yarını satın almış gibi davranıyorlar ne diyeyim yaşasınlar bakalım dünya onların olsun taht onların olsun yine kaybeden insanlık yine kaybeden mülayim olsun

Geçmişe daldım
Seninleyken söyleyemedim
geçmişimin acı oldugunu
anlamazsın beni diye
uzaklaştım senden
ve Geçmişime daldım

benim dertli gönlüm derdin bitmez mi
kara bulutlar başımdan gitmez mi
yarama ilaç gelmez tuz basarım
kalmadı gitti benim gençliğim

kalmadı dermanım babam gayrı dayanamam

tabip değme kabuk bağlayan yarama
bırak söyletme beni
hatırlatma eski günlerimi
doluyum taşırma yüreğimi

bakma sen ayakta durduğuma

bir ömür harcadım hiçliğe
saclarımda aklar çoğaldı
dizlerimin de kalmadı takati
gençliğim tükendi

bu hayatın yokuşunu çıkamaz oldum

Herkes akıl veriyor biri de çıkıp demiyor ki sebep nedir bu haline biride demiyor ki el uzatmalı sana
Bu kadar kolay işte insanlara göre sorunlarının çözülmesi çünkü kendi sorunları değil kendi acıları değil yaşasalar yaşadıklarımı anlayacaklar belki de belki de ben yaşadım oda yaşasın banane diyecekler anlıyorum diyorlar oysa hiç anlamıyorlar empati bağı yok insanlarda biliyorum bir ben değilim sorunları olan hayatı zor olan biliyorum bir ben değilim bu duyguları yaşayan dünya öyle bir dünya olmuş ki nerde çıkar nerde menfaat var insanlar orda yalakalik diz boyu bir taht peşinde insanlar ölçekleri unutmuşlar ebedi yaşayacak gibi Ler yarını satın almış gibi davranıyorlar ne diyeyim yaşasınlar bakalım dünya onların olsun taht onların olsun yine kaybeden insanlık yine kaybeden mülayim olsun

BU KARA YAZGI KURBAN OLDUGUM
SENSİZ OLMAK SENSİZ YAŞAMAK
SENİ ÖZLEMEK KARA YAZGI

KAC KECEYİ SABAH ETTİM
UYKUSUZ GÖZLERİMLE

KAC MEVSİM KURUTTUM BİLMİYORUM
YÜREGİMDEKİ ACILARLA
KACINCI ASRINI YASIYOR
SUSKUNLUGUM VE YORGUNLUGUM

SESİM CIKMIYOR ARTIK