Kalplerinde aşk işaretiyle doğar kimileri... Yeryüzüne gönül indiremez onlar... Hayatı ve insanları anlarlar,hayata ve insanlara merhamet duyarlar,ama hayatın ve onun içindeki insanların yaşadıkları gibi yaşamazlar.
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Devamını Oku
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Bir zamanlar,
Küçücük olan yüreğimde,
Kocaman sevinçlerim ve koca koca heyecanlarım vardı benim...
Şimdi ise,
Kocaman bedenimde, küçücük bir sevinç kırıntısı ve heyecan arar oldum, gecelerde…
İnandığımdır!
Aşkın gölgesinde yaşayanlarda, bir duygu fırtınasıdır her gece…
Dilerim;
Gecelerin ay ışığıyla taçlansın,
Hüznün gölgesi düşmesin sevinçlerine…
Ve…
Bu da çok güzeldi…
Nicelerine inşaAllah…
Sevgilerimle…
Biri değerinin öbür yansıması, farklı görüntüsü.... Hepsi aynı... Bu, bizim algımız sadece... önemli olan da zaten bunu yakalayabilmek... Zannettiğimiz kadar fark yok... Hiçliktek gelip hiçliğe gittiğimiz bilmek bile bizim farkındalığımıza çok şey katar...
Sizin bu duyarlılıkla ve felsefik yaklaşımlarla yazdığınız şiirlerinizi okumayı çok seviyorum... Her seferinde bir şey daha öğreniyorum, bana çok şey katıyorsunuz...
Yüreğinize, kaleminize sağlık Bülent Bey.... Sayglarımla....
Gece ile gündüzü kim ayırabilir birbirinden? Her ikisinin de varlığı diğerine bağlı. Her ikisi de birbiriyle anlamlı. hayat da böyle değil midir? Acılar, hüzünler bir yanda, mutluluk ve sevinçler diğer yanda... Sıra sıra yaşarız hepsini. Güzel ve anlamlı bir şiirdi, yüreğinize, kaleminize sağlık Bülent Arkan Bey, kutlarım.
ellerine yüreğine sağlık değerli şairim güzel anlamlı bir şiir okudum kaleminden tebriklerimi sunarım saygılarımla.
Düşündükçe kendime kızıyorum
Güneşin suçu ne ki diyorum
Kendime geliyorum
Karışma Allahın işine diyorum
Rüyadan uyanıyorum
Farkı farkediyorum
Gündüzdeyim
Artık gündüzünü bekleyen
Geceyi de seviyorum...
Yüreğinizden kopup gelen bu güzel duygulara katılmamak ne mümkün sevgili dosta saygılarımla
Sevilecek bir betimleme, sevilesi duygularla okunası bir şiir olmuş şair arkadaşım ..tebrik ederim canı gönülden..selam ile..
Duygu yüklü şiirinizi
beğeniyle okudum
Gece ve gündüz yaratan döngüyle hazırlamış bizlere hiç kusur yok vakti gelince yaşıyor insan hem geceyi hem gündüzü saygılar selamlar Bülent Bey güzel şiir yüreğine sağlık.
Bu şiir ile ilgili 8 tane yorum bulunmakta